ColumnStoriesTekst

Aan alle klootzakken die me ongewenst lastigvielen,

'Mensen zeggen dikwijls dat ik boos kijk. Ik wil mezelf gewoon zo streng mogelijk opstellen in de hoop dat klootzakken zoals jij van me weg blijven.' © Ruben De Borger

…is een gewoon, normaal gesprek beginnen met een meisje zó moeilijk? Blijkbaar wel, want het gebeurt zelden. Nee, jij gaat meteen over tot actie. Me aanraken op plekken waar ik absoluut niet aangeraakt wil worden en dat alsof het allemaal normaal is. Voor eens en voor altijd: het is verdomme níét oké.

Misschien heb je de schokkende verhalen van #MeToo wel gelezen, waarin vrouwen vertellen over seksuele intimidatie? Ik hoop het, zodat je beseft wat je aanricht. Ook ik wil mijn verhaal doen. Misschien zijn mijn voorvallen niet zo aangrijpend, maar seksueel geïntimideerd worden is nooit leuk of normaal. Overal waar ik ga, voelt het aan als vleeskeuring en dat terwijl ik en ongetwijfeld nog veel vrouwen onzeker genoeg zijn over zichzelf.

Ik kan talloze voorbeelden geven waarin je me lastigviel. Weet je nog twee zomers geleden op Pukkelpop? Jij zat samen met je vrienden op de camping terwijl ik voorbij liep. Zonder schaamte stak je een onnozel bordje in de lucht en gaf je me een punt op tien. Voor én na mij beoordeelde je al het uiterlijk van verschillende meisjes. Ik werd, in het zicht van iedereen, door jou gekeurd. Waarom was dat in godsnaam nodig? Om me duidelijk te maken hoe goed of slecht ik eruit zag? Hou je toch met nuttige dingen bezig en denk na voor je iets doet. Ja ik bedoel inderdaad met je hersenen, niet met je lompe penis.

Herinner je je nog de vakantie in Lloret De Mar toen jij en je vrienden met jullie vuile handen in mijn billen knepen tijdens het uitgaan? Elke avond hetzelfde afgezaagde liedje. Moet dat nu echt? Het is niet omdat ik een short draag dat ik vraag om in mijn poep te knijpen. Met pijn in mijn hart moet ik zeggen dat jouw ranzige, ongewenste aanrakingen een gewoonte zijn geworden.

Waarom sta je tijdens het uitgaan plots ongevraagd achter mij om met je degoutante geslachtsdeel tegen mij aan te schuren? Ik walg ervan. Als ik dan duidelijk toon dan ik niet geïnteresseerd ben, vuur je meteen de vraag op me af of ik een vriend heb. Moet dat dan om nee tegen jou te zeggen? Ik dacht het niet.

Jammer genoeg viel ook jij me lastig en liep het bijna fout af. Weet je nog toen je ’s nachts rondreed in Amsterdam en ik over straat liep op weg naar mijn hotel? Je vroeg of ik mee wilde rijden. Ik zei je beleefd dat dat niet nodig was, maar je bleef me volgen en aandringen met je grote mond. Ik hoopte dat je zou stoppen, maar dat gebeurde niet. Ik raakte volledig in paniek en beeldde me de slechtst mogelijke scenario’s in. Ik voelde me machteloos, bang. Op een bepaald moment zag ik geen andere oplossing dan beginnen te lopen. Gelukkig zag ik een voetganger voor me en draaide jij terug. Ik heb me nadien nog vaak afgevraagd wat er zou gebeurd zijn als die voetganger er niet liep. Mag een vrouw zich dan niet meer veilig voelen als ze op straat loopt? En wat begrijp je niet aan een duidelijke ‘nee’? Ben je nu echt zo achterlijk?

Ten slotte nog: jij die afgelopen zomer op Summerfestival aan me vroeg om bij jou en je vrienden te komen zitten op de camping. Ik zag niet meteen een foute jongen in jou, dus ik stemde toe. Fout gedacht. Na nog geen vijf minuten lag je arm ongewenst rond mij en begon je op te scheppen dat ik van jou was. Ik maakte duidelijk dat ik hier niets van moest weten en stribbelde tegen, maar je bleef doen alsof ik je bezit was. Ik besloot weg te gaan, maar je was zo wanhopig dat je me volgde. Je ging met je domme kampeerstoel recht voor mijn tent zitten en was niet van plan om snel weg te gaan. Je begon verdomme agressief te doen. Ik voelde me machteloos naast jou, omdat je dubbel zo sterk was als ik. Ik had geen andere keuze dan wat rond te wandelen in de hoop dat je weg zou gaan. Na een uur was je gelukkig weg. Die nacht heb ik slecht geslapen. Bij elk geluid dat ik hoorde, vreesde ik dat je terug aan mijn tent stond. Bedankt om me zo veilig te laten voelen.

Wat al deze voorvallen met mij gedaan hebben? Ik heb een waardeloos, verwerpelijk, slecht beeld van jongens en open me minder makkelijk naar anderen toe. Mensen zeggen dikwijls dat ik een kwade blik heb en dat ik boos kijk. Ik wil mezelf gewoon zo streng mogelijk opstellen in de hoop dat klootzakken zoals jij van me weg blijven. Het lijkt allemaal veel te normaal tegenwoordig, die seksuele intimidatie, maar dat zou niet mogen. Ik heb er één woord voor: degoutant. Ik walg van jou. Gedraag je nu eens als een echte man en behandel een vrouw met respect. Meer vraag ik niet. En anders heb ik nog één boodschap: blijf godverdomme uit mijn buurt.

 

Met afstandelijke groeten,

Shani Maes

 

Tekst: Shani Maes, foto: © Ruben De Borger