ReportageStoriesTekst

Bijzonder initiatief in Tienen: Costa Hoppa Bijzonder, met Kevin van ‘Down The Road’

Costa Hoppa Bijzonder Down The RoadKevin (Down The Road) en Vicky werken bij Costa Hoppa Bijzonder. | © Yana Vandeborne

Een bijzonder koffiehuis met een straf team achter de schermen, dat is Costa Hoppa Bijzonder in Tienen. Een initiatief van Huis in de Stad, een dagcentrum voor personen met een licht mentale beperking. Op een druilerige dinsdagmiddag ging ik langs voor een goeie babbel en een warme pompoensoep. Ik botste er op Kevin (die samen met Dieter Coppens gaat liften voor Music For Life, nvdr.), Vicky en hun begeleidster Karen.

 

Binnenkomen bij Costa Hoppa Bijzonder geeft me altijd een warm en nostalgisch gevoel. Huis in de Stad mag zijn koffiehuisje uitbaten in pop-up bar Costa Hoppa, gelegen op de site van mijn oude middelbare school ‘Oud College Tienen’. De bar is ingericht met stoelen, banken en andere snuisterijen die in de school achtergelaten werden. Het interieur bestaat voornamelijk uit houten meubels, gecombineerd met heel wat planten die de zaak bijna de allure van een jungle geven.

Ik schud mijn dikke jas uit en installeer me op een van de stoelen waarop ik niet zo lang geleden nog m’n broek mocht slijten. Zodra ik de menukaart oppak, merk ik al meteen dat ze verschillend is van de normale kaart van de zomerse pop-up. Hoezo verschillend, hoor ik je al denken? De namen van alle items op de kaart staan er tweemaal op, één keer in het zwart en één keer in het blauw. De blauwe naam is vereenvoudigd, dit is ook de naam waarmee je als klant bestelt aan de bijzondere bedieners. Zo wordt mijn geliefde Latte Macchiato een ‘koffie met heel veel melk’.

 

Mijn oog valt op de huisgemaakte pompoensoep met vers brood vanop een van de werkboerderijen van Huis in de Stad. Ik word er bediend door Kevin, een jongen met het syndroom van Down. Je kent hem misschien nog wel van het Eén-programma Down The Road. Met een brede glimlach krijg ik mijn lekker warme soepje voorgeschoteld. Genieten! Wat later word ik aan mijn tafeltje ook vergezeld door Kevin en Vicky, een andere bijzondere werknemer, voor een kort gesprekje over hun ervaring in het koffiehuisje.

 

Een onderonsje met Kevin en Vicky

 

Zij vertellen me dat het belangrijkste aan dit initiatief is dat ze zelfstandig kunnen zijn. Ze baten de bar immers volledig zelf uit, met de hulp van één begeleider natuurlijk, maar alle belangrijke taken voeren ze zelf uit. Elke ochtend, maken ze verse soep in de keuken van Pincho, de tapas en pincho-pop-up van de buren. Vicky verblijft op de dagen waarop ze niet in Costa Hoppa Bijzonder staat op één van de twee boerderijen van Huis in de Stad waar ze in het groentenatelier mee zorgt voor de verse soepgroenten. Ook het brood dat bij de soep geserveerd wordt, komt vanuit één van hun ateliers.

 

Maar soep maken is nog maar de start van hun dag. Zodra het koffiehuis open gaat voorzien ze aanwezige klanten van alles wat ze maar nodig kunnen hebben. Zo goed als de volledige bediening gebeurt door de bijzonder serveerders. Enkel voor betalingen komen Katy en Karen even tussen. Maar zelfs het brengen van de rekening en het wisselgeld gebeurt door de serveerders. Als ik Vicky en Kevin mag geloven zijn de leukste taken wel het opnemen en rondbrengen van bestellingen en het maken van koffies. Waarom? Omdat ze contact hebben met de klanten en hun baristaskills kunnen tonen.


Wanneer ik Kevin en Vicky vraag of ze een leuke anekdote hebben over hun tijd in de pop-up, beginnen ze meteen met geuren en kleuren te vertellen over ‘rolstoelsporen in het zand’. Afgelopen zomer was er op de binnenplaats van de site namelijk een heus strand aangelegd voor de Beach Bar die er toen aanwezig was. Omdat zand zich snel en overal verspreidt werd de vloer van hun koffiehuis ook al snel omgetoverd tot een mini-zandbak. Wanneer er toen een bezoeker in een rolstoel langs kwam, liet hij een spoor achter in dit zand. ‘Je kon echt volgen waar hij geweest was!’, lacht Kevin.

 

In goede handen

 

Een dag bij Costa Hoppa Bijzonder is nooit saai, als ik hen mag geloven. Ondertussen is het tijd voor Vicky en Kevin om weer aan de slag te gaan, want er zijn nieuwe klanten binnengekomen. Karen Reggers, begeleidster en experte van dienst, neemt al snel hun plekje in en schuift bij me aan tafels. Week in week uit, begeleidt ze samen met haar collega Katy Es een groep van een dertigtal personen in Costa Hoppa Bijzonder. Karen is een enthousiaste en goedlachse dame met een groot hart voor de mensen van Huis in de Stad, dat merk ik meteen. Haar enthousiasme is erg aanstekelijk. Meteen hang ik als het ware aan haar lippen terwijl ze me vertelt hoe het allemaal gestart is en wat ze zelf dagelijks doet bij Huis in de Stad.

 

‘Brownies en downieS is waarschijnlijk het bekendste voorbeeld van een initiatief als het onze’, begint Karen haar verhaal. Dat is dan ook waar zij en haar collega Katy hun eerste inspiratie haalden voor Costa Hoppa Bijzonder. ‘Daarna gingen we op zoek naar gelijkaardige initiatieven om ook daar eens een kijkje te gaan nemen.’ Een idee werd uitgebroed en voorgelegd aan de directie van Huis in de Stad. Het project kreeg een Go en dus gingen de dames op zoek naar een locatie, liefst centraal in de stad, waar ze met hun ‘horeca-atelier’ terecht konden. Want dat is wat de zaak in essentie is, ze maakt deel uit van de verschillende ateliers die Huis in de Stad heeft.

Costa Hoppa Bijzonder Down The Road
Het team van Costa Hoppa Bijzonder staat steeds met een glimlach in de zaak. | © Yana Vandeborne

Ze hoorden dat David Titeca de oude middelbare school ‘t College ging ombouwen tot echte hotspot-hub. Zelf opende hij er, samen met drie anderen, pop-upbar Costa Hoppa. Een zomerbar die alleen tijdens de weekends de deuren opende, waardoor er door de week de mogelijkheid was om Bijzonder te openen. Zo gezegd, zo gedaan. Costa Hoppa Bijzonder was geboren. De pop-upbar is inmiddels enkel sporadisch open, maar Bijzonder is elke week op dinsdag, woensdag en vrijdag geopend. En met geluk blijven ze er nog tot 2020 zitten. Wat zeker is, is dat toch wel een succesverhaal is dat niet mag stoppen. Zelfs de directie van Huis in de Stad warmt elke dag meer en meer op dankzij het initiatief. Voor de personen met een beperking vormt het koffiehuis een belangrijke stap in de richting van een goed integratie in de maatschappij.

 

Wanneer Karen vertelt over de mensen waar ze elke dag werkt, fonkelen haar ogen vol trots. Ook wanneer ze even gaat helpen, merk ik dat ze dit doet met een grote glimlach op haar gezicht. Eén die aanstekelijk werkt zo te zien, want iedereen die er werkt neemt diezelfde glimlach over. En ik betrap mezelf erop dat ook ik met een spontane lach op mijn gezicht naar het tafereel voor me zit te kijken. Het pure en het menselijke dat straalt deze zaak langs alle kanten uit. En dat is nu net waarom ik dit initiatief zo mooi vind. Er mogen zeker nog meer van deze initiatieven komen.

 

 

Tekst & foto’s: Yana Vandeborne