Ondanks protest van het internet, tienduizenden betogers, mensenrechten organisaties, bedrijven, Europese research centra en de pioniers van het internet heeft de Europese Unie toch besloten om een copyright hervorming (EUCD) in te voeren die burgers van hun mensen- en consumentenrechten ontneemt, het leven voor beginnende en onafhankelijke artiesten moeilijker maakt en de EU-landen uit de globale markt verwijdert. En waarom? Omdat ze betaald werd door de lobbyisten van uitgevers die hopen een monopolie op te starten.

De nieuwe copyright richtlijn van de Europese Unie wordt door voorstanders naar voor geschoven als een ‘verbetering’ van het huidige copyright systeem door platformen verantwoordelijk te maken voor wat hun gebruikers uploaden en delen. Maar net zoals de verworpen ACTA (2012), SOPA en PIPA (2011) voorstellen zullen enkel grote bedrijven van de voordelen genieten terwijl de burger en onafhankelijke artiesten hun rechten zullen zien verdwijnen.

De EU en haar lobbyisten hebben alle troeven uit de kast gehaald om ervoor te zorgen dat deze richtlijn wordt doorgevoerd.

  • De eerste informatie die het publiek kreeg was pas in juni 2018, een maand voor de eerste stemming.
  • De video die het Europese parlement verspreidde als ‘informatie’ was geproduceerd door een van de lobbygroepen voor de richtlijn, en onthield kritieke informatie.
  • Toen er protesten eerder in maart werden georganiseerd probeerde de EU de datum van de stemming een week vroeger te verschuiven zodat ze voor de protesten viel.
  • Om meer verwarring te zaaien werden de artikels hernummert waardoor Europese parlementsleden moeite hebben om te weten voor welke artikels ze stemmen.
  • Achter gesloten deuren werd een deal gesloten tussen Frankrijk en Duitsland om voor de richtlijn te stemmen in ruil voor een Russische gaspijpleiding.
  • En de meest recente rapporten tonen dat de EU de stemopties heeft verwisseld vlak voor de stemming, zodat velen verkeerd stemden.

Bij eender welk andere organisatie zou deze lijst een schandaal zijn, maar de EU loopt er zoals altijd onbeschaamd mee weg.

Je kan het dus een wonder noemen dat zoveel burgers in Duitsland en Polen protesteerden, vooral als je bedenkt dat de (Europese) media, die het zwaarst door de richtlijn getroffen zullen worden, het onderwerp negeren of zelfs promoten. Dit kan voor een deel worden teruggebracht naar een persconferentie door Europese Commissaris Günter Oettinger die in 2016 editors vertelde dat zij geen kritiek mogen geven op het toenmalige voorstel. Want zeggen dat je geen negatief nieuws wil zien, is volgens hem geen censuur vragen.

De bedenkers van de richtlijn hebben duidelijk aangetoond dat zij niet weten wat ze doen. Toen Duits Europees parlementslid Axel Voss, die de EUCD voorlegt, te horen kreeg dat zijn richtlijn door de stemming van 12 september geraakte stond hij openlijk te juichen. Maar toen een Zweedse journaliste hem een tiental minuten daarna vragen over de richtlijn stelde was hij verbaasd over wat er allemaal instond. Dit moedwillig gebrek aan kennis over de wetgevingen die ze doorvoeren is geen nieuw fenomeen binnen de muren van de EU-organen. En als het niet de job van politici is om te weten waarop ze stemmen, wat zitten ze dan te doen?

Absurde eisen

Binnen de richtlijn wordt alle verantwoordelijkheid en macht naar de online platformen geplaatst. Als een gebruiker iets upload waar het platform geen licentie voor heeft aangekocht, zal het platform en niet de gebruiker gestraft worden. Dit is het equivalent van een winkelmanager op te sluiten omdat één van zijn klanten iets gestolen heeft.

Er zijn slechts twee opties om als online platform te voldoen aan de hervorming zonder zelf in de problemen te komen;

  1. Je koopt de licenties van elke link, video, afbeelding, elk geluid, software en toekomstige copyright types die ooit bestaan hebben en zullen bestaan tot het einde der tijden.
  2. Je plaatst een filter op je platform die bepaalt wat je gebruikers wel mogen uploaden en schrijven.

Omdat het nogal onwaarschijnlijk is dat online platforms een oneindige hoeveelheid geld hebben plaatst de richtlijn dus effectief een filter op het internet,, want elk medium moet gescand worden op een mogelijke copyright inbreuk. En hoewel de hervorming (na onderhandelingen) ruimte vrijlaat voor fair use zoals parodie, omvat die een zeer grijze zone waarrond discussie bestaat. Er bestaat tot op heden nog altijd geen algoritme dat het verschil kent tussen parodie en kopie of weet wanneer een clip voor kritiek of onderwijs gebruikt wordt. Als een bedrijf niet zeker is of een bestand fair use omvat, zal zij het blokkeren zonder enige vraag om persoonlijke schade te vermijden. Schuldig tot onschuld bewezen is wordt dan de enige wet op het internet.

Op websites zoals YouTube zijn er al jaren een problemen met copyright trolls die inkomens stelen onder de meest vage copyright licenties of legale gebruikers content gijzelen om geld af te persen. En het algoritme maakt geregeld fouten waarbij correct materiaal wordt geflagd en illegaal materiaal door de mazen van het net glipt. Nu verwacht de EU dat deze soort technologie op grotere schaal wordt toegepast met nog strengere regels. Het is dan ook niet zo abnormaal om te denken dat criminelen websites zullen bedreigingen om niet vergund materiaal te uploaden als blackmail tegen de eigenaar(s).

De hoeveelheid informatie die door zoekmachines geschrapt zal moeten worden maakt bewuste zoektochten haast onmogelijk.

En denk niet dat jij buiten schot bent omdat je geen film, muziek, tekst of software produceert. Communicatiemiddelen zoals WhatsApp en Skype vallen ook onder de richtlijn, waardoor een gesprek met vrienden of een potentiële klant gelimiteerd wordt en elk woord afgeluisterd moet worden in het geval jij iets upload waar het platform geen licentie voor heeft.

Een gewone zoektocht in Google, Yahoo of een andere zoekmachine zal een hel worden om resultaten te boeken. Met slechts drie woorden en een hyperlink moet jij maar weten of dit de pagina is die je zoekt. Vergelijk dat met vandaag waar je al inzicht kan krijgen waar de pagina over gaat voor je jezelf erin verdiept, wat onderzoek makkelijker, sneller en nauwkeuriger maakt.

Rijp voor manipulatie

De hervorming plaatst, zoals eerder gezegd, ook meer macht naar grote internetplatformen in de aard dat zij kunnen kiezen welk materiaal internetgebruikers kunnen zien. Ze zullen dit doen door bijvoorbeeld te weigeren de licentie van een concurrent te kopen, waardoor deze giganten een monopolie creëren op het internet.

Websites die geen geld vragen voor hun licenties zullen dus makkelijker in zoekresultaten tevoorschijn komen. En wie wil er niet vaker gelezen worden dan propagandastukken? Kwaliteitonderzoekers, nieuwe en traditionele media zullen geforceerd worden om hun licenties gratis af te staan of in het meest extreme geval de platformen betalen om hun licentie te aanvaarden. Als ze dit niet doen dreigen ze begraven te worden onder desinformatiecampagnes en clickbait.

Het is ook redelijk om te zeggen dat Silicon Valley enorm naar links leunt. Voeg daarbij het idee van Google om het gedrag en opinie van mensen te beïnvloeden, en je hebt het perfecte recept voor een dystopia. Dit betekent dus dat als jij een politieke overtuiging hebt die niet strookt met wat de grote tech-giganten goedkeuren, de kans groot is dat het online platform actief de keuze maakt om te voorkomen dat jij je creaties kan verspreiden. En de wet staat dan aan hun kant, want zij hebben jou licentie niet gekocht. of hen forceren om hun licenties gratis weg te geven.

Naast de platformen zullen overheden ook hun gewicht in de ring werpen om kritiek te voorkomen. Het zal niet lang duren na de invoer van de wetgeving dat politici de filters zullen gebruiken om hun tegenstanders en critici het zwijgen op te leggen, net zoals het geval zou zijn geweest met het Duitse NetzDG wetgeving dat van platformen eiste dat zij bepaalde spraak verwijderen, of massale boetes moeten betalen. Dit zal het politieke debat doen stagneren.

Economische ramp

Kleine platformen zijn voor een deel verlost van de onkosten die licenties en filters met zich meebrengen, maar dit houdt wel in dat zij geen kans krijgen om te groeien zonder zichzelf financieel in gevaar te brengen. Want als zij onverwachts te veel gebruikers hebben, net iets te veel verdiend hebben of meer dan drie jaar bestaan zitten ze vast aan deze draconische wetgevingen. Hoeveel mensen gaan willen investeren in een bedrijf dat maar een klein publiek behoudt en geen winst kan maken op lange termijn? Dit zal met zich meebrengen dat Europese bedrijven hun diensten en producten niet op de markt kunnen brengen. En een bedrijf kan geen winst kan maken, zal snel failliet gaan.

Het is ook geen overdrijving om te zeggen dat de media hier het hardst door getroffen zullen worden. Als je naar de recente geschiedenis kijkt zie je hoe dezelfde wetgevingen in de EUCD gefaald hebben in landen als Spanje en  Duitsland. Door deze wetgevingen verloren honderden hun werk, kregen burgers minder toegang tot informatie, en daalde het inkomen van kranten dramatisch. En nadat ze hun inkomen zagen dalen eisten de uitgevers, de oorzaken van deze wetgevingen, dat de wetten werden teruggedraaid. Waarom zou het resultaat deze keer anders zijn?

Op dit moment kunnen nieuwe artiesten een inkomen genereren door rechtstreeks met hun publiek te communiceren en zaken doen zonder een middenman. Onder de EUCD zullen de meeste (zoniet alle) artiesten geforceerd worden om via uitgevers hun materiaal te verkopen, of ze dat nu willen of niet. De reden hiervoor is simpel: een groot bedrijf zal niet echt een voordeel zien in de aankoop van licenties van  een beginner die niet bekend is of geld heeft.

 

Er moet inderdaad wel iets gebeuren om wetgeving rond auteursrecht te updaten naar de digitale tijd. Want zoals de zaken er nu voor staan hebben grote uitgevers alle macht op het internet als het op auteursrecht aankomt. Met de invoering van de hervorming zal deze macht enkel worden uitgebreid naar online platformen en autoritaire politici die het systeem zullen uitbuiten om monopolies te bouwen en de Europese culturen en publieke opinie te vormen zoals zij dat willen. Artiesten en burgers aan de andere kant zullen een groot deel van hun rechten en groeimogelijkheden zien verdwijnen.

TEKST: Steve Wouters

FOTO: Henri Sivonen (CC BY 2.0)