Occupy For Climate is de hoogmis voor de klimaatspijbelaar. Een honderdtal klimaatactivisten bezetten de Wetstraat in Brussel vanaf zondag, later het Troonplein. Tussen de jongeren staan ook ouderen. Grootouders voor het klimaat wil de jeugd steunen in hun strijd voor het klimaat.

Wie verwacht dat het geluid een eerste teken zou zijn van een manifestatie, heeft het fout. De dranghekken met prikkeldraad en een grote combiwagen zijn het eerste teken van een protestactie. Het verkeer loopt in de soep omdat de weg half versperd is. Vrij onnodig, want alle manifestanten passen op het kleine Troonplein. Er is zelfs nog plaats over.

Het Troonplein, dat net geen deel van de koninklijke achtertuin is, lijkt op de zondagsmarkt. Er zijn verschillende kramen voor koffie, thee, soep en zelfs een broodje. Dit allemaal aangeboden door allerlei organisaties die voor gelijkheid en het klimaat strijden. Greenpeace, 11.11.11, Oxfam, ze zijn allemaal aanwezig op een promo-event. Een gratis extra straffe koffie van Oxfam heet je welkom. Het standbeeld dat overtrokken is met doeken en vlaggen. Vijf jongeren zitten aan de hoeven van het paard. In het tentenkamp staan 17 tenten. Maar er zijn nog verschillende tieners die zich gaan installeren. Het ziet er niet aangenaam uit om hier te slapen. Op een grasperk waar je de auto’s nog door Brussel kan horen scheuren. Allesbehalve gezellig en warm.

Grootouders schoten na hun kleinkinderen in actie om te strijden voor een klimaatbeleid. Er bestaat zelfs een internationale organisatie Grand Parents For Climate. © Kwinten Hendrycks

Een schattig en zelfgemaakt spandoek zweeft over de menigte. ‘Grootouders voor uitvoering klimaatplan, Nu.’ Het spandoek wordt geflankeerd door opvallende koppen met wit haar. Logisch ook. Het zijn de eerste ontwapenende gezichten die aanwezig zijn op het Troonplein. Leen, Ann, Magda en Karel aan omringen het spandoek. ‘Wij willen de jonge mensen een hart onder de riem steken en tonen dat jullie niet alleen staan’, zegt Magda. Ze vinden het schandalig dat de politiekers en ouderen zeggen dat de jongeren zelf het klimaatprobleem moeten oplossen. ‘Ik haat die onverschilligheid. Wanneer we meer te weten kwamen over de klimaatverandering zei iedereen: ‘wat kunnen wij er nu aan veranderen. Als kleine zelfstandigen.’ Maar daar moeten we van af.’ Ze vinden het mooi dat de jongeren op straat komen. Dat toont moed.

‘Dit wordt jullie mei ‘68’

De klimaatspijbelaars doen denken aan de studente revolte van hun tijd. In mei ’68 kwamen jongeren op straat in Frankrijk tegen de consumptiemaatschappijen en de Vietnamoorlog. De oorlog stond als symbool voor sociale, economische en politieke onmacht. Jongeren waren werkloos en de studenten hadden geen kansen op de arbeidsmarkt. De jongeren voelden zich ongehoord door de politiek. De Duitser Daniel Cohn-Bendit is één van de grootste aanstekers van de protesten. Enkele universiteiten sloten de deuren. Daardoor liepen de straten van Parijs vol kwade studenten. De protesten gingen altijd hand in hand met veel geweld. De president van Frankrijk noemde de studenten zelfs een zooitje ongeregeld.

Afgeschilderd als hippies

Op de klimaatprotesten zijn nooit gewelddadige acties. Maar het zijn wel grote acties die een grote achterban hebben. De maatschappij is rustiger geworden en geweld wordt afgekeurd bij protesten. Daarom is de enige optie om rustige protesten de organiseren om zo vooruitgang te boeken. Toch worden de klimaatspijbellaars ondergekotst met kritiek, net zoals de studenten van mei ’68. ‘Ze noemden ons een hoop hippies, die achter onmogelijke idealen aanliepen als vrijheid en vrede. Het is pijnlijk om dat te horen.’

Tekst en foto’s: © Kwinten Hendrycks