Een 23-jarige jonge vrouw verdween in verdachte omstandigheden op weg met de fiets naar haar vriendinnen. Het gebeurde rond 18u30 op een zaterdagavond in mei, klaarlichte dag.

Vol ongeloof lees ik het nieuws dat haar lichaam in het kanaal is gevonden. Vol ongeloof lees ik dat de man die verdacht wordt al tweemaal (!) veroordeeld is voor seksuele misdrijven. Hoe kan zo iemand nòg een slachtoffer maken? Ik voel woede en angst. Dit brengt zo veel teweeg in onze samenleving. Zo veel jonge meisjes kunnen zich met haar identificeren, zo veel jonge meisjes die alweer een beetje banger zijn. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat er nooit nog een meisje zo aan haar einde moet komen. Diep vanbinnen ben ik bang dat dit een storm is die nog niet meteen zal overwaaien.

Meisjes mogen niet alleen naar buiten
Als 20-jarige, opgegroeid net na het Dutroux-tijdperk, werd er mij verteld nooit ‘s avonds alleen rond te fietsen. Want dat is té gevaarlijk als meisje. Ik stelde mij dan ook steeds de vraag waarom mijn broer – die tenslotte twee jaar jonger is – dat wel altijd mocht. Als ik dan al eens de moed vind om ’s avonds alleen te fietsen, is het uitkijken naar witte busjes en gaat mijn hartslag steeds de hoogte in telkens er een auto vertraagt. In de lagere school heb ik lessen zelfverdediging gekregen na de schooluren, iets wat me altijd is bijgebleven en waarvan ik hoop dat dit nog steeds bestaat. Maar hoe fout zijn we eigenlijk wel niet bezig als we  meisjes leren hoe ze zichzelf moeten verdedigen in plaats van jongens duidelijk te maken dat ze niet zo’n ongepast gedrag mogen vertonen? 

Straffeloosheid
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat iemand die twee verkrachtingen op zijn kerfstok heeft nog zulke feiten kan plegen? Nemen wij als samenleving zo’n verkrachting dan niet serieus genoeg? Ik denk het. Waarom worden wij als vrouwen opgevoed om niet alleen buiten te komen, niet alleen te fietsen en zeker geen uitdagende kledij te dragen? Waarom bestraffen ze die daders niet gewoon harder, zodat wij meisjes met een toch al iets geruster hart kunnen buitenkomen?

Onze vrijheid?
In wat voor een wereld leven wij als je als vrouw, na het ondergaan van de zon, niet ongestoord kan buitenkomen? Wat als dit nu zelfs bij klaarlichte dag niet meer kan. Na deze gebeurtenissen stel ik mijzelf nog zoveel meer vragen. Hoe komt het dat er op sociale media mensen durven zeggen dat dit Julie haar eigen fout zou zijn? Dat ze gewoon maar niet op haar eentje de fiets had mogen nemen en dat ze thuis had moeten blijven. In wat voor een wereld leven wij wanneer volgens sommigen het slachtoffer, en niet de dader de schuld treft. Wij mogen als vrouw gaan en staan waar wij willen en niemand zou ons mogen beperken, of bang mogen maken. Toch gebeurt dat veel te vaak. Wij zijn bang, woest en teleurgesteld.

 

Tekst en foto: © Lisa Van Beneden