AgendaTekst

‘Ik vroeg de meisjes in mijn klas tot vervelens toe hoe het was om een meisje te zijn’

Still uit 'Girl' met Victor Polster (M)

Girl, de Belgische inzending voor de Oscars, opende afgelopen dinsdag Film Fest Gent. De trailer van de film bekijkt iedere fan dagelijks, ook Jonas (een schuilnaam, red.). Het transgenderverhaal ligt hem nauw aan het hart doordat hij zelf graag een meisje wil zijn. ‘Spelenderwijs met mijn zus ontdekte ik dat ik een meisje wou zijn. We speelden altijd dat we beste vriendinnen waren en dat voelde nét iets te goed naar mijn idee.’

Regisseur Lukas Dhont verovert de filmwereld met een ontroerend en vooral confronterend verhaal over genderidentiteit. Girl vertelt het verhaal van de vijftienjarige Lara die droomt van een carrière als ballerina. Alleen stribbelt haar lichaam tegen, want Lara is geboren als jongen. Girl benadert op een respectvolle manier de transgenderthematiek. Een persoonlijk en aangrijpend verhaal dat kijkers beter doet begrijpen hoe transgenders zich echt voelen. Zo denkt Jonas er ook over. Hij is negentien jaar en ondergaat zelf een transformatie. De trailer van Girl kent hij inmiddels al uit het hoofd, nu is het wachten tot hij in de cinema verschijnt. ‘Er zijn nog niet veel goede films over transgenders verschenen. Het thema wordt vaak in het belachelijke getrokken. Spijtig genoeg is het nog steeds een taboe. Maar onbekend maakt onbemind, daar gaat Girl verandering in brengen. Je krijgt een intieme kijk in het leven van een transgender, wat het gemakkelijker maakt om je als kijker echt te verplaatsen in hun wereld.’

Mama, papa, ik wil een meisje zijn
Nog niet iedereen staat open voor de transgenderthematiek. Vooral de oudere generatie zit nog vastgeroest in haar oude denkpatroon. ‘Jongeren daarentegen hebben minder problemen wanneer je zou vertellen dat je een geslachtsverandering wil ondergaan. Ze passen zich sneller aan en zijn zich bewust van de snel veranderende wereld waarin ze leven. Ze willen elkaar begrijpen en steunen in hun zoektocht naar geluk. Er zullen ook wel jongeren hun neus optrekken als ze het woord ‘transgender’ horen, maar hun stem klinkt minder luid dan de oudere generaties.’ Geloof speelt daarin een grote rol volgens Jonas. ‘Homoseksueel, biseksueel en transgender gaan in tegen het geloof en dat is voor de oudere generaties moeilijk te accepteren.’

Dat is niet zomaar een gedachte van Jonas, het is de harde waarheid die hij dagelijks meemaakt. ‘Mijn ouders gaan elke zaterdag naar de misviering in de kerk. Dat ze heel gelovig zijn en ik helemaal niet, vormde nooit een probleem. Tot op de dag dat ik, hun oudste zoon, hen vertelde dat ik eigenlijk een meisje wou zijn. Het was een grote shock voor hen. Mama zei letterlijk: ‘Jij bent mijn zoon en ik ben fier op wat jij doet als zoon. Je weet niet hoe het is om een meisje te zijn, dus je kan niet weten dat je een meisje wil zijn.’ Van mijn familie krijg ik de minste steun, mijn vrienden begrijpen wel hoe ik me voel. Het grootste struikelblok was het verrassingseffect. Mijn familie had het niet zien aankomen dat ik een meisje wou zijn. Ze wisten wel dat ik met iets op de proppen ging komen, maar dachten eerder dat ik een homo was.’

Transformatie
‘Mijn eerste afspraak was op dinsdag elf september.’ Jonas confronteerde zijn ouders met zijn eerste afspraak in het Centrum voor Seksuologie en Gender in UZGent. Zijn ouders willen liever niet te veel praten over ‘het hele transgendergedoe’. Dit was de eerste stap richting zijn transformatie en hij onderging ze helemaal alleen. ‘De dag van de afspraak zei papa tegen mij: ‘Lieg niet tegen hen, lieg niet tegenover jezelf. Veel succes.’ Dat betekende al veel voor me om zoiets van mijn papa te horen. Toch was het enorm confronterend om alleen in de wachtzaal te zitten als je alle andere jongeren ziet met hun ouders naast hen. De eerste sessie met de psycholoog deed me enorm veel deugd. Ook al was het een kennismakend gesprek, ik kon mijn hele verhaal doen. Ik voelde me vertrouwd. Het is ook iets waar ik al lang mee zit. Vanaf het tweede leerjaar besefte ik dat ik liever een meisje wou zijn dan voor eeuwig vast te zitten in een jongenslichaam. In de rollenspelletjes met mijn zus waren we altijd beste vriendinnen. Specifiek vriendinnen. En dat voelde nét iets te goed naar mijn idee. In de lagere school vroeg ik de meisjes in mijn klas tot vervelens toe hoe het was om een meisje te zijn.’

Zoals ballet voor Lara een uitlaatklep is, is gedichten schrijven dat voor Jonas. Hij kan er zijn emoties in kwijt. ‘Mijn gedichten zijn heel subtiel en alleen ik zal de betekenis begrijpen. Gedichten zijn in mijn hoofd nog altijd iets persoonlijks. Het geeft mijn gevoelens weer en anderen hebben er ook nog iets aan, want ze kunnen mij beter begrijpen daardoor.’

Vanbinnen is het stil,
Vanbinnen doet het pijn…
Ik weet wel wat ik wil,
Maar niet wie ik wil zijn…
Op zoek naar wie ik ben,
Op zoek gaan stap voor stap.
Naar dingen die ik niet ken,
Naar dingen die ik niet snap.
Op het einde zal ik vinden,
Mezelf stuk voor stuk…
Ik kijk niet achterom…
Alleen zo, vind ik geluk.

Kan je niet wachten om een intieme kijk te nemen in het leven van een transgender? Ga dan op zondag 14 oktober naar de BOZAR. Daar speelt Girl op het grote scherm. Check de Facebook en Instagram van 21bis en misschien maak je wel kans op cinematickets voor Girl. 

Tekst: Femke De Schrijver, foto: ©Menuet