AgendaTekst

Ish Ait Hamou: ‘Ik wil een keer dansen op de Noordpool’

Hoofdpersonages Veerle Dobbelaere en Nasrdin Dchar met regisseur Ish Ait Hamou tijdens de opnames van kortfilm 'Klem' ©Sofie Gheysens

Ish Ait Hamou. De meesten onder ons kennen hem als choreograaf en jurylid uit So You Think You Can Dance, de danswedstrijd. Verder bewees Ish zich de voorbije jaren als auteur, televisiepresentator en nu ook als scenarist en regisseur. Met zijn kortfilm Klem proefde hij voor de eerste keer van de filmwereld. En dat zal ook niet de laatste keer zijn, als het van hem afhangt. 

Het scenario van Klem is gebaseerd op Ish zijn derde boek ‘Als je iemand verliest die je niet kan verliezen’. In de achttien minuten durende kortfilm ontmoeten chirurge Els en Palestijnse vluchteling Sulayman – gespeeld door Veerle Dobbelaere en Nasrdin Dchar – elkaar. Ze delen hun verleden, trauma’s en hobbels in de weg en zorgen op die manier voor een immense impact op elkaars leven. Het is een verhaal over conversatie, de onverwachte en positieve uitkomst ervan.

Waarom kreeg jouw kortfilm de naam Klem?
Er is een moment in de film waar het hoofdpersonage Els om een klem vraagt in de operatiekamer. Voor mij symboliseerde dat in de film een schakelmoment. Ze heeft op dat moment haarzelf weer onder controle, desondanks haar verleden koos ze om over haar moeilijkheden heen te gaan. Ik vond het een leuke titel, kort én krachtig. Een combinatie van iets dat sterk is binnen het verhaal, maar ook er buiten.

‘Dat is minder dan een boodschap eigenlijk, het moet niets zijn.’ ©Rani De Volder

Ligt het verhaal nauw aan je hart?
Voor er ooit sprake was van een film was ik bezig aan het boek. Ik was heel intensief bezig met de twee hoofdpersonages Els en Sulayman. Of je het nu wil of niet, zoiets wordt superpersoonlijk. Je moet een invulling geven aan iets en vaak baseer je dat op jouw ideeën en jouw meningen. Wat je graag en minder graag hebt en welke karaktertrekken je fijn vindt bij iemand anders. Die verwerk je vervolgens in je personages. Het zou anders zijn als ik het scenario niet zelf had geschreven. Dan kijk je vanop een afstand naar een goed idee. Zoiets verfilmen zou ik misschien zelfs niet kunnen. Het schrijfproces is het allerbelangrijkste voor mij.

Er zit een bepaalde boodschap achter Klem?
Ik ben altijd bang voor ‘boodschappen’, voor mij lijkt het dan op een advertentie: ‘Ik wil dit doen met mijn film’. Mijn doelstelling is simpelweg dat het je raakt. Ik hoop dat het iets met je doet: je kijkt, je lacht, je bent ontroerd, je stelt jezelf een vraag of je kijkt anders naar iets. Vanuit mijn perspectief probeer ik dingen te doen die kunnen doorboren en ergens bij jou belanden. Dat is minder dan een boodschap eigenlijk, het moet niets zijn.

In een kortfilm moet je snel tot de essentie komen, was dat moeilijk?
Dat was een proces mét hevige discussies. Zeker met jezelf. Uiteindelijk gaat het erom: ‘Wat is de kern van je verhaal ?’ Dat moet je zelf bepalen. Eens ik de kern vond, merkte ik hoe onbelangrijk andere dingen waren. Als je de kern niet vindt, dan begin je belang te hechten aan alles. Dat is bijvoorbeeld wel leuk, maar eigenlijk niet noodzakelijk. Dit is wel grappig, maar eigenlijk niet noodzakelijk. Je bouwt vanuit de kern, met een beetje humor, een beetje dit en dat, en dan blijf je bij je verhaal.

Was je angstig voor het project?
Angstig absoluut niet, ik had er heel veel zin in. In mijn geval, als ik er heel veel zin in heb, dan vervaagt enige vorm van stress. Ik was best goed voorbereid, dat is ook erg belangrijk. Tenzij er dan iets onverwachts gebeurt, dan moet je echt vertrouwen op je eigen skill-set om iedereen rustig te houden. Volgens mij is het teamwork-gegeven ook de essentie van zo’n traject. Je moet iedereen de vrijheid kunnen geven om het beste van zichzelf te laten zien en naar voor te brengen. Past een idee binnen de visie die ik heb en laat ik het toe dat iemand zijn feedback mijn idee verandert? Dat is sowieso belangrijk bij het maken van iets. Wat dan ook, of het nu film is of iets anders, je mag niet te intensief vastzitten met wat je oorspronkelijk wilde maken. Je moet ook laten gebeuren en laten groeien. Als je het op de juiste manier aanpakt, kan dat echt een meerwaarde hebben. Dat vond ik ook heel leuk aan het project: wat er op papier stond en wat het uiteindelijk is geworden, is ook een evolutie.

Zou je het nog een keer doen?
OH JA. Vaker. Ik heb al de kans gehad om verschillende platformen te gebruiken zoals theater, boeken of radio.  Televisie en film komt daar nu nog bij. Daar ben ik mee opgegroeid. Ik heb altijd heel veel televisie gekeken, toen ik jong was, en ook veel films.

Menselijk gedrag is soms heel inspirerend, grappig, dom, soms onlogisch en soms logisch

Je kan wel zeggen dat je een creatieve duizendpoot bent, wat inspireert jou?
Mensen. Ik vind mensen bijzondere wezens. Dat inspireert mij het meest. Verhalen van mensen, veerkracht van mensen, goede én slechte karaktertrekken. Ook menselijk gedrag dat soms heel inspirerend, soms heel grappig, soms heel dom, soms heel onlogisch en soms heel logisch is.

Wat staat er nog op je bucketlist?
Héél veel. Ik dans niet meer, maar ik zou nog wel een keer willen dansen op de Noordpool. Zo kan ik later zeggen: ‘Ik heb gewoon gedanst op de Noordpool’. Op het ijs, op mijn eentje, in the middle of nowhere. Een paar moves hé, ik ga geen voorstelling geven. Ik wil daar aankomen, een muziekje opzetten, een paar bewegingen doen en terug naar huis gaan. En dan zeggen ‘I fucking did it’.  Verder wil ik nog een langspeelfilm maken, dat zou ik ook heel graag doen.

Praktisch:
De kortfilm Klem is nog te zien op 6 en 7 december op het Kortfilmfestival in Leuven en vanaf 1 januari 2019 op de zender één.