NieuwsTekst

Julie deelde verhaal over aanranding op Twitter als uitlaatklep 

Europese dag van het Slachtoffer: Julie werd aangerand door haar ex-stiefvader 

Julie werd vorig jaar aangerand door haar ex-stiefvader. © Pexels

STUDENTEN – Vandaag is het Europese dag van het Slachtoffer. Julie* (18) werd in juni vorig jaar aangerand door haar ex-stiefvader. Een maand geleden deelde ze haar verhaal op Twitter. ‘Ik wil duidelijk maken dat het waard is om voor gerechtigheid te vechten.’ 

In juni vorig jaar werd Julie wakker toen een koud voorwerp in haar rug duwde. Het bleek een pistool te zijn. Ze ging er vanuit dat het een nachtmerrie was, maar dat was niet het geval. ‘Ik besloot om niet te schreeuwen want ik wilde mijn mama en zus, die in andere kamers lagen, niet wakker maken.’ 

Al snel had Julie door dat de gemaskerde man haar ex-stiefvader was. ‘Ik had er jarenlang een hechtte band mee, maar na de scheiding tussen hem en mama liep het mis. De scheiding was mijn fout volgens hem.’  

Feiten

De dader dwong Julie om naar de keuken te gaan. Daar werd ze geblinddoekt en uitgekleed. De man deed haar ook handboeien om. ‘Ik probeerde alle details te vatten en te onthouden. Zo kon ik bewijzen tegen hem sprokkelen.’

‘Na de aanranding werd ik aangekleed en zonder blinddoek terug naar mijn kamer gestuurd. Hij bleef er nog even. Als ik het aan iemand zou vertellen, zou hij me neerschieten.’ Om 05u15 verliet de man het huis, waarna Julie minutenlang huilend in bed bleef liggen.

‘Ik trok naar een vluchtadres want ik kon dat huis niet meer binnen’

Op de vlucht  

Om niets te vergeten, schreef Julie alles op wat ze zich kon herinneren. ‘Een vriendin raadde me aan om naar de politie te gaan. Mama maakte ik later wakker en vertelde haar alles.’ Er was fysiek bewijs dat Julie niet gedroomd had, want de handboeien hadden striemen achtergelaten.  

‘Al snel belden we de politie, waarop ik naar een vluchtadres trok. Ik kon dat huis niet meer binnen.’ De politie verrichte sterk werk en Julie focuste zich volledig op haar examens. ‘Ik heb een week lang in een wazige wereld geleefd. Toen ik hoorde dat de politie hem vasthield, brak ik.’ 

‘Ik kon hem fysiek niks maken, maar gelukkig vonden ze bewijs.’ © Pexels

De hel 

De maanden die volgden waren voor Julie een hel. ‘Ik kon hem fysiek niks maken, dus was ik mentaal sterker. Door goed op te letten, kon ik de handboeien, bivakmuts en het geweer perfect beschrijven.’ Tijdens de huiszoeking vonden ze staalhard bewijs. ‘Een filmpje met daarin dezelfde inhoud als wat hij mij aandeed.’ 

De rechtzaak was enorm pittig. De rechtbank pleitte de man schuldig en veroordeelde hem tot een gevangenisstraf van drie jaar. Ondertussen ging hij in beroep. ‘Binnenkort komt de zaak voor. Het is enorm zwaar. Slapen gaat niet zo goed en ik ben heel onzeker. Als ik alleen loop ben ik alerter dan vroeger.’  

‘Ik had nood aan een uitlaatklep en moest mijn verhaal kunnen delen’

Twitter als uitlaatklep 

Enkele weken geleden besloot Julie haar verhaal te delen op Twitter. Volgens haar is Twitter het perfecte medium om dat te doen, omdat het thema ook erg actueel blijft. ‘Ik wil jongeren bewust maken van de problemen die er in de huidige maatschappij zijn. Ik ben een persoon die nood heeft aan een uitlaatklep. Ik moest mijn verhaal kunnen delen.’ 

Julie heeft maar een duidelijke boodschap: ga naar de politie als je aangerand wordt. ‘Ik wil duidelijk maken dat het waard is om voor gerechtigheid te vechten. Ik weet hoe zwaar en vernederend het is, maar uiteindelijk zal je blij zijn als er iets aan gedaan wordt.’ 

Met #MeToo wil Julie wil de problematiek duidelijk stellen. © Pexels

#MeToo en #NotAllMenAreTrash 

Op het einde van de tweet plaatste Julie twee hashtags. Met #MeToo wou ze aantonen dat er wel echt een problematiek heerst. ‘Je hebt vrouwen die het dramatiseren en er een ware heksenjacht van maken. Hierdoor verliezen echte slachtoffers hun geloofwaardigheid’, klikt het.  

#NotAllMenAreTrash staat voor het feit dat niet elke man slecht of duivels is zoals sommige vrouwen denken. ‘Ik heb net veel steun gehad van mensen in mijn omgeving. Er heerst veel negativiteit rondom de jongens van vandaag, maar ik wil aantonen dat niet elke man een monster is.’ 

Gevolgen 

Na het eerste contact met de politie, kwam Julie in contact met Slachtofferhulp. ‘Ik ben een aantal keer bij die vrouw op consultatie gegaan en ga maandelijks of tweemaandelijks bij haar langs, afhankelijk van hoe ik me voel.’ De vrouw stelt haar enorm gerust, zeker wanneer ze denkt dat ze iets fouts doet in het verwerkingsproces. 

‘Af en toe loop ik nog met angsten rond. Als ik me in een bekende omgeving bevind, is er quasi geen angst.’ Toch blijft het wennen als ze alleen thuis is. ‘Het kleinste geluid doet me schrikken. Voor de rest van mijn leven zal ik het moeten meedragen, vooral op relationeel vlak.’ 

‘Ik voel me geen slachtoffer, maar gewoon een mens’

Dag van het Slachtoffer 

‘Ik vind de Europese Dag van het Slachtoffer belangrijk. Zo worden slachtoffers gezien als een belangrijk deel van de samenleving en staan ze ook eens in de spotlights.’ Hoewel ze werd aangerand, beschouwt Julie zichzelf absoluut niet als een slachtoffer. ‘Tot nu toe voel ik me geen slachtoffer. Ik hoef de stempel niet, want ik ben gewoon een mens.’ 

Volgens Julie hoeven vrouwen zelf niets te doen om zich veiliger te voelen. ‘We kunnen wel iets doen aan de daders. De dader in mijn geval, was eerder al aangeklaagd bij de politie. We moeten preventief werken en juist niet repressief.’ 

* Onze geïnterviewde wil liever anoniem blijven, daarom kozen we Julie als fictieve naam. 

Wie nood heeft aan een gesprek, kan terecht bij:
Tele-Onthaal 106
www.tele-onthaal.be

Tekst: Florence Wijnen, foto’s: CC0CC0CC0 

BewarenBewaren