ColumnStoriesTekst

Leven met de hakken over de sloot

©Green Chameleon

Laten we beginnen bij de lagere school. Ik was toen, sorry voor mijn taalgebruik, een echt kutkind. En ook niet zo’n knap kind. Ik voelde me wel om een of andere reden heel goed in mijn vel, en dat kon iedereen zien. Dat ik nooit buiten ben gesloten of gepest ben geweest is me nog altijd een raadsel. Er zijn nu eenmaal mensen in het leven die nét iets meer chance hebben dan anderen. Ik ben nu toevallig wel zo iemand. Al zo lang ik me kan herinneren is dit zo geweest.

In het middelbaar haalden mijn twee oudere broers altijd goede punten op school. Ik ging voor de 50% en ik was tevreden. Maar rond het vierde middelbaar werd dit wel wat té nipt. Ik moest naar TSO. Mijn ouders waren eerst niet al te blij, dan vooral mijn moeder. Zij had liever dat ik in ASO bleef zoals de rest van mijn familie had gedaan. Sorry mama. Toegegeven is TSO het beste wat me toen had kunnen overkomen. Voor een lange periode haalde ik super hoge punten, want de meeste leerstof had ik wel al eens gezien. Ik overwon zelfs mijn angst om voor de klas te staan. Maar na een tijdje haalde de ‘chille Lena’ me in, en ging ik minder moeite doen. 50% was terug mijn doel. En zo slaagde ik voor mijn middelbaar. Nipt, met de hakken over de sloot.

Uitstelgedrag
Hoeveel geluk ik soms had, is me vooral duidelijk geworden op de hogeschool. Ik ging Journalistiek studeren, en ik had er énorm veel zin in. Eindelijk iets dat ik graag ging doen, dat me goed lag. Nu ga ik niet meer zoveel uitstellen maar ga ik er met plezier aan beginnen, dacht ik. Ja, toch niet. Ik doe mijn richting nog altijd wel graag, maar het vuur van in het begin is wel een beetje gedoofd. Al die opdrachten en deadlines… Niet dat ik veel stress heb. Waarom zou ik ook, ik geloof dat alles uiteindelijke wel allemaal goed komt. Zelfs toen ik zeven herexamens had in mijn eerste en acht in mijn tweede jaar bleef ik positief. Nu zit ik in mijn derde jaar. Met vier extra vakken en nog geen flauw idee over waar ik mijn stage zou willen doen volgend semester. Maar alles komt goed.

Mijn manier
Presentaties gaan me meestal ook goed af. Zo was er onlangs eentje. Mijn vriendinnen hadden er hard voor gewerkt. Hun PowerPoint was op tijd af en ze konden het van buiten. Ik daarentegen pakte het natuurlijk weer aan op mijn manier. De ochtend van de deadline was de PowerPoint klaar. Vanbuiten kende ik het niet, daar ben ik ook totaal niet goed in. Maar mevrouw vond mijn presentatie goed, en dan vooral mijn enthousiasme.

Meer stress
Soms wou ik wel dat ik beter mijn best deed. Dat ik ergens lang aan kon werken, en er écht alles voor zou kunnen geven om er dan vervolgens ook echt apetrots op te kunnen zijn. Dan kon ik zeggen ‘Kijk mama, papa, leerkracht, Facebook, Instagram en Twitter, dit heb ik geschreven’.

Soms wou ik ook dat ik gewoonweg meer stress had. Hah, dat hoor je niet vaak zeker, iemand die nog meer stress wil? Ik wel. Het zou, vreemd genoeg, mijn leven makkelijker maken. Dan zou ik gezellig samen met mijn vriendinnen kunnen stressen over dat volgende grote artikel dat over drie dagen al af moet. Maar neen, in plaats daarvan lach ik hun zorgen weg en zeg ik ‘Geen stress, we hebben nog zoveel tijd. Dat komt echt wel goed hoor!’