Nona, het 500ste zeehondje gered door Sea Life Blankenbergen, werd op 29 maart 2019 vrijgelaten in de haven van Nieuwpoort. In tijden van activisme tegen dierenparken, stopt het Sea Life park niet met zeehonden redden. De vrijlating was een bijeenkomst van dierenliefhebbers met een passie.

Het weer is zonnig met een hemelblauwe lucht, het perfecte weer voor de vrijlating van Nona. Om tien uur ’s morgens, een halfuur voor de aankomst van de zeehond, staan er al een heleboel nieuwsgierige dierenliefhebbers, camera’s in de hand. Ze zijn allemaal klaar om Nona de vrijheid te schenken. Maar het zijn niet alleen mensen die op Nona staan te wachten, twee andere zeehonden liggen te zonnen in de jachthaven. Het lijkt wel alsof ze op hun nieuwe vriendin wachten.

‘Nieuwpoort wordt steeds populairder bij zeehonden als uitrustplaats. Je spot ze hier wel vaker, zegt natuurgids Luc David, hij was er ook bij toen ze Nona vonden.

Natuurpunt wilt de mensen duidelijk maken dat de zeehonden hun rust nodig hebben. De jachthaven is een populaire uitrustplaats.

 

Bananenvorm

Er blijven toeschouwers bijkomen, maar Nona laat nog even op zich wachten. Aan de haven staat een blauw opvallend bord. Daarop zijn twee getekende zeehondjes te zien. Een ziet er fit en gezond uit, het ander belabberd en ziek. Een gezonde zeehond ligt altijd in banaanvorm, wanneer ze helemaal platliggen zijn ze ziek en uitgeput.

‘De zeehondenpopulatie is aan het groeien en dat merken aan het aantal zeehonden die we moeten opvangen. Wanneer een wandelaar een zeehondje tegenkomt, bellen ze nogal snel naar het opvangcentrum. Daarom plaatsten Nieuwpoort deze borden, zo kan je een gezonde van een zieke zeehond onderscheiden, de beestjes rusten namelijk graag op het droge uit’, vertelt Manu Potin, hoofdverzorger in Sea Life Blankenbergen.

Wandelaars vonden Nona in Nieuwpoort, de stad heeft haar dan ook geadopteerd, ze is nog maar een pup en zag er slecht uit. Nona was heel mager en had een bijtwond van een andere zeehond of hond, waardoor een groot abces was ontstaan.

De borden staan aan alle populaire uitrustplaatsen. Dit zorgt ervoor dat omstaanders niet meteen het opvangcentrum contacteren.

Jongeren zijn de toekomst

Rond half 11 is het dan eindelijk zover. De ster van de dag, Nona, arriveert aan de jachthaven. Ze zit momenteel nog in een houten kist. De omstaanders staan vol spanning aan de kist en er worden verschillende vragen op de verzorgers afgevuurd. Wat is haar naam?  Hoeveel is ze bijgekomen? Was het een moeilijk genezingsproces? Manu beantwoordt de vragen geduldig en vergeet niet om af en toe wat aandacht aan Nona te schenken, zij wordt steeds ongeduldiger. Ze is duidelijk niet mensenschuw en vindt het niet erg om op de foto te staan, of zo lijkt het toch.

Manu Potin is de hoofdverzorger in Sea Life Blankenbergen. Hij heeft van begin februari tot eind maart voor Nona gezorgd.
Nona is volledig genezen en is voldoende bijgekomen om als 6 maand oude zeehondenpup terug de wijde wereld in te trekken.

 

Toch moet Nona nog even geduldig afwachten. Haar peter, de burgemeester van Nieuwpoort  Geert Vanden Broucke (CD&V) , geeft eerst nog een speech. Hij benadrukt het werk dat de verzorgers leveren en overhandigt hen een cheque van duizend euro. Vanden Broucke vertelt ook hoe hij achter de jongeren van de klimaatmarsen staat en hoe hij zeker is dat deze generatie ook dieren, zoals zeehonden, zal beschermen en respecteren.

Normaal gezien laat Sea Life zeehonden terug vrij op het strand in Blankenbergen. Voor Nona wordt er een uitzondering gemaakt, aangezien Nieuwpoort haar geadopteerd heeft.

 

Free Nona

Dan is het eindelijk zo ver. De effectieve vrijlating. De twee andere zeehonden die op Nona lagen te wachten, zijn ondertussen het water ingedoken, maar ze blijven in de buurt. Aangezien Nona niet meer het magere zeehondje is zoals voorheen, dragen 4 verzorgers de kist. Wanneer ze de houten kist openen gebeurt er even niets, maar uiteindelijk is Nona dapper genoeg om de afgesloten plek te verlaten. Ze neemt de omgeving in haar op, maar al snel is ze in het water verdwenen. Met een applaus neemt iedereen afscheid van Nona.

‘We vangen al sinds 1998 zeehonden op. Sea Life is een onafhankelijk bedrijf, dus zijn er geen subsidies voor de redding van de zeehonden. Wanneer we een zeehond kunnen redden, geeft dit altijd voldoening. We zijn niet van plan om hier mee te stoppen’, vertelt Manu.

 

 

Tekst en foto’s: © Gitte Scheers