Wie dacht dat sprookjes alleen voor kinderen waren heeft het fout. Met haar nieuw boek The mermaid’s voice returns in this one bewijst de Amerikaanse Amanda Lovelace (27) dat mythische figuren brandend actueel zijn. In het boek beschrijft hoe ze seksueel misbruik overwon. 

The mermaid’s voice returns in this one is het derde en laatste poëzieboek in de Women are some kind of magic reeks. Het kwam onlangs uit en volgt daarmee Amanda’s debuut The princess saves herself in this one op, waarvoor ze in 2016 de Goodreads Choice award voor beste poëzieboek kreeg. Het tweede boek in de reeks, The witch doesn’t burn in this one, won dezelfde prijs in 2018. Haar boeken zijn USA Today en Publisher’s Weekly bestsellers en moedigen zelfliefde aan. ‘Met mijn woorden probeer ik het idee van zelfliefde zonder verontschuldiging te verspreiden’, schrijft Lovelace op haar blog.

someone mistreats you again & you reply the same way you always do (“oh, it’s alright. i’m used to it by now.”) before looking down at your shoes. it’s there that i will write an invisible reminder to you; don’t ever take anyone’s bullshit. if they treat you as anything less than royalty, then show them exactly what a mermaid-witch-queen like yourself can accomplish.

– slay those dragons

(Uit: The mermaid’s voice returns in this one)

Zelfhaat ontwarren

‘Onze eigenheid, menselijkheid, creativiteit, seksuele voorkeuren, romantische voorkeuren, lichaamsanatomie, onze onafhankelijkheid – geen van die dingen lijken er in onze maatschappij toe te doen’, zegt Amanda. ‘We worden verteld dat niets behalve ons uiterlijk belangrijk is. Uiteindelijk haten we onszelf en andere vrouwen omdat we niet passen binnen het kadertje dat de maatschappij ons aanbiedt. Een van de doelen van mijn poëzie is die normaal geworden haat voor onszelf ontwarren.’ Bij haar lezers wordt dat goed onthaald. ‘Amanda’s gedichten leerden me wat zelfzorg is’, vertelt de Canadese recensent Julia Leeming-Westerhof (21). ‘Ze lieten me inzien dat het oké is om niet oké te zijn.’

Geen plaats voor een prins

Volgens Julia is het nodig dat verhalen zoals die van Amanda worden verteld: ‘We weten niet altijd wat andere mensen doorstaan. Zo’n soort gedichten lezen maakt ons daarvan bewust. Ik denk dat ze mensen die hetzelfde meemaken kunnen helpen, zo weten ze dat ze niet alleen zijn.’ De Women are some kind of magic boekenreeks gaat over universele thema’s zoals seksueel misbruik, verlies, eetstoornissen, zelfhaat en vooral hoe die te overwinnen. Het zijn boeken over zelfliefde. Over nee zeggen, terugbijten, je stem laten horen. Over stoppen met wachten op een prins en jezelf wakker kussen. Haar gedichten zijn persoonlijk en kwetsbaar, maar daardoor ook krachtig. Amanda brengt onder woorden wat veel mensen voelen en meemaken, maar misschien niet durven zeggen.

if you ever
look at
your reflection
& feel the desire
to tell yourself

you’re not
good enough,
beautiful enough,
skinny enough,
curvy enough,

then i think
it’s about time
you smashed
that mirror
to bits,

don’t you?

-use those fragments to make stepping stones to your own self-love
(Uit: The princess saves herself in this one)

Hekserij

Het contrast tussen Amanda’s debuut en haar tweede The witch doesn’t burn in this one is groot. ‘Princess is bijna bloemrijk, makkelijk te verteren feminisme’, zegt Amanda in een interview met Bustle. ‘Witch daarentegen bouwt op die ondergrond, en is eerder een soort in-your-face feminisme, zonder het normaal geworden geweld af te zwakken waar vrouwen mee te maken krijgen. Witch is op een vreemde manier bijna de anti-Princess.’

Poëzie afgestoft

Nog niet zo lang geleden was poëzie vooral iets voor stoffige geleerden of prinsessen die verliefd worden op een beest. Niets voor de ‘gewone student’ dus. Dat veranderde helemaal door de teksten van schrijvers zoals Amanda, Rupi Kaur, Instagramfenomeen Atticus of Trista Mateer. Zij gebruiken de sociale media als platform om hun poëzie te verspreiden. Hun gedichten zijn vaak eenvoudige, toch sterke blokjes tekst die mooi op een Instagrampost of Tweet staan en waar millennials aan kunnen relaten. ‘Korte, intense poëzie is het soort poëzie waar mensen nu het meest op reageren’, bevestigt Lovelace in Bustle. Die korte gedichten, gelezen in een oogwenk tijdens het scrollen, vinden vooral weerklank bij jonge mensen. Het is de bedoeling van de schrijvers om duidelijke, klare taal te gebruiken die meteen met de lezer verbindt, in plaats van moeilijke zinsconstructies en lange woorden (lees verder onder de foto).

‘Amanda’s poëzie moedigde me aan om mijn eigen poëzieboek te schrijven’, vertelt Julia. ‘Haar gedichten zijn zo inspirerend en echt. Ik vind het belangrijk om de realiteit te laten zien in plaats van perfectie. Zeker op sociale media is het gemakkelijk om te doen alsof alles in orde is. Wanneer anderen, zoals Amanda, vertellen over mentale gezondheidsproblemen of traumatische ervaringen, is dat een bewijs dat niet iedereen perfect is.’ Ook uit Julia’s lievelingsgedicht uit The princess saves herself in this one blijkt dezelfde boodschap:

an image:

a girl
with bruises
underneath
her eyes
from sleeping too much
or too little.

a girl
with a
brokenhearted cat
permanently
cradled in her
arms.

a girl
ignoring the piles
of treasured books
surrounding
all sides
of her.

a girl
unable to bring
herself to cry
because if she
finally cries
then that means

it really happened.

Boeken met een eigen leven

Amanda Lovelace © Patience Randle

Lovelace omschrijft zichzelf als een liefhebber van sprookjes en boeken. Op Instagram en Twitter kan je haar dan ook volgen onder de naam @ladybookmad. ‘Mijn boekencollectie is zo groot dat hij bijna een eigen huis nodig heeft’, zegt Amanada op haar website. Ze houdt van tarotkaarten, Hogwarts en noemt zichzelf al lachend een ‘chubby witch’. Ze schreef haar eerste gedicht al op haar elfde. Voor ze bekend werd met haar poëzie studeerde ze Engelse literatuur. Voor The princess saves herself in this one werd gepubliceerd door uitgeverij Andrews McMeel, gaf Amanda het al uit in eigen beheer.
Amanda woont  in New Jersey met haar ragdoll katten en haar echtgenoot Cyrus Parker, die ook poëzie schrijft.

Een leuke Spotifyafspeellijst voor tijdens het lezen van Amanda’s boeken? Say no more.
Tekst en omslagfoto: © Roxanne Wellens