StoriesTekst

S.B. (23) ondernam een zelfmoordpoging na pestgedrag: ‘Ik slikte tachtig pillen’

S.B. draagt tot op de dag van vandaag nog steeds de gevolgen van het pestgedrag. Naar eigen zeggen is haar leven nog niet op orde.

'Ik voelde me zo alleen. Er was voor mij maar een uitweg.' ©Pexels

‘Voor ik gepest werd, ging alles goed op school’, begint S. ‘Ik had geen problemen met studeren, haalde goede cijfers en had genoeg vrienden. Ik hield van mijn studierichting en voelde me echt thuis op school. Maar toen ik aan mijn laatste jaar middelbaar begon, liep het mis. Een vriendin van me viel een ander meisje altijd lastig. Dat meisje is uiteindelijk van school veranderd, waardoor mijn vriendin niemand meer had om haar pijlen op te richten.’

‘Ik vertelde mijn vriendin dat ik niet meeging op schoolreis omdat ik veel last had van mijn rug’, gaat S. verder. ‘Een rolstoel zag ik helemaal niet zitten. Het zinde haar niet dat ik thuis zou blijven. Lissa, een klasgenote, ging wel mee op reis desondanks ze in een rolstoel zat. Mijn vriendin gebruikte dit dan als argument. Ze zei: “Als zij dat kan, dan kan jij dat ook.” Op dat moment begon het allemaal. Ze vond dat ik komedie speelde want ik was immers al geopereerd aan mijn rug dus het kon volgens haar niet dat ik nog pijn had. Daarna vroeg ze me nog een keer hoe het nu zat met mijn rug, waarop ik haar een uitgebreid antwoord gaf. Ze zei me: “Dat kan allemaal goed zijn, maar toch geloof ik je niet.”

Verraden

S. werd het mikpunt van spot. ‘De rugklachten zorgden ervoor dat ik vaak afwezig was en niet kon deelnemen aan de LO-lessen. Al snel volgden enkele venijnige opmerkingen van mijn vriendin als: “Ze heeft rugpijn, maar vrijen met haar vriend is geen probleem hoor!”, “Zij verdient haar diploma niet” en “Hoe was je vakantie?” Daarnaast ging ze haar mening verkondigen over me tegen al mijn klasgenoten en lachte ze me uit. Ik merkte al snel dat bepaalde personen meegingen in haar mening over mij.’

‘Ze was jarenlang een goede vriendin van me geweest dus ik voelde me verraden en in de steek gelaten door de anderen. Ze bezorgde me enorm veel stress en op de duur wist ik niet meer tot wat ze in staat was. Ik werd bang van mijn eigen beste vriendin. Ze begon me na een tijdje ook te bedreigen iedere keer ik iets niet voor haar wou doen. Ze zei dan: “Als je dat niet doet dan zal je wat meemaken.”’

‘Ik huil al jaren elke dag.’ ©Pexels

Onrust

Het werd voor S. naar eigen zeggen een enorme opgave om elke dag op te staan en om naar school te vertrekken. ‘Ik was zo bang voor alles wat er die dag zou kunnen gebeuren en wat over mij zou gezegd worden. De meeste dagen stond ik op en gaf ik meteen over, puur van de stress. Ik bleef steeds meer thuis want het pesten werd erger en erger.’

‘Uiteraard moest ik voor mijn moeder elke keer met een excuus op de proppen komen. Ik zei dan dat ik hoofdpijn had of dat ik me misselijk voelde. In het begin geloofde ze me, maar na een tijdje niet meer. Ik wou ook niet praten over het pestgedrag op school. Het pestgedrag moest op school blijven. Thuis wou ik tot rust komen en er niet meer aan denken. Maar dat lukte niet.’

‘De leerkracht vroeg me in het bijzijn van de hele klas hoe mijn “vakantie” was geweest’

Gekke moeder

‘Op een nacht stuurde mijn vriendin, van nu af aan mijn pester, me een bericht. Ze vroeg me of ik een stapel papieren voor haar wou printen. Ik antwoordde dat dat onmogelijk was aangezien mijn printer het kort daarvoor had begeven. Ze begon me weer te bedreigen. Toen besliste ik om mijn moeder te wekken omdat ik echt bang was. Mijn moeder belde de pester maar ze nam niet op, waarop mijn moeder vervolgens een kwade voicemail insprak. De dag erna ging de pester tegen iedereen op school vertellen dat mijn moeder gek was, want ze had haar bedreigd zonder enige reden.’

‘In overleg met mijn moeder besloot ik om met de leerlingenbegeleiding te praten. Maar naar mijn gevoel zou er niet veel veranderen. Ze luisterden wel naar mijn verhaal, maar ondernamen geen actie. Het enige dat ze hadden gedaan, was de leerkrachten op de hoogte brengen en ervoor zorgen dat ik in de klas een andere plaats kreeg. De leerlingenbegeleidster stelde me voor om samen met haar en de pester een gesprek aan te gaan. Maar ik kon het niet. Ik was bang. Na mijn weigering kreeg ik geen hulp meer.’

‘Het is niet jouw schuld, ik hou van je’

Moordende cocktail

Voor S. was de maat vol. Ze besefte dat het op die manier niet langer verder kon. ‘Op een maandagochtend in maart stond ik op om naar school te gaan. Ik was ontzettend bang en ik moest wel gaan, want ik was al een hele week afwezig geweest. Het gepest zou toch alleen maar erger worden. Daarbij kwam dan nog eens dat mijn maandagochtend startte met een leerkracht die totaal geen medeleven had. Hij vond het abnormaal dat ik zo vaak afwezig was en liet dat ook duidelijk uitschijnen in zijn commentaar. Hij vroeg me in het bijzijn van de hele klas hoe mijn vakantie was verlopen: “Goede congé gehad?”. Vervolgens zette hij me helemaal alleen achteraan in de klas.’

‘Ik ben die ochtend dus niet naar school vertrokken. Mijn jas en schoenen had ik al aangetrokken, maar toen blokkeerde alles. Heel die situatie moest stoppen. De weken voordien had ik al enkele malen de medicijnenkast opengetrokken omdat het me rustig maakte. Toen ik keek naar de medicijnen, wist ik dat er altijd een uitweg was: zelfmoord. Pakje per pakje nam ik de medicijnen uit de kast. De eerste pil die ik nam, was Motilium. Dat was met een goede reden, want als je zelfmoord wilt plegen, moet je eerst iets nemen tegen de misselijkheid. De tweede pil was Dafalgan en de rest van de pillen volgden gewoon. Alles wat ik tegenkwam, ging binnen.’

Sint-Alexius, de psychiatrische instelling waar S. een therapie volgt. ©Sint-Alexius

Brief aan mama

‘De capsules kon ik op de duur niet meer inslikken’, vertelt S. ‘Het waren er al zoveel. Dus ik opende ze en deed de capsules in een glas water zodat ik ze zo kon opdrinken. Ondertussen zaten er al tachtig pillen in mijn lichaam. Vervolgens ging ik naar mijn slaapkamer, maar ik herinnerde me plots dat ik nog geen brief had geschreven. Ik liep naar beneden en schreef drie zinnen, gericht aan mijn moeder: “Het is niet jouw schuld. Ik kan het gewoon niet meer aan. Ik hou van je.” Daarna heb ik nog urenlang overgegeven. De rest van de dag wankelde ik tussen slapen en wakker zijn. Wat normaal was, aangezien ik al een hele strip Xanax binnen had.’

‘Mama werkte die dag, maar ze was wel doodongerust. Ze twijfelde een hele dag om naar huis te komen, maar bleef toch werken. Ze wist dat ik niet op school was want mijn tante zette me elke ochtend op school af. Ettelijke malen probeerde mama me te bereiken, maar ik nam niet op. Toen ze uiteindelijk naar huis kwam, had ze een slecht voorgevoel. Mijn tante kwam mee naar huis, want mama was bang om me dood aan te treffen. Het eerste dat ze tegenkwamen bij hun thuiskomst, was braaksel in de living en een zetel vol lege pillenstrips. Mama riep mijn naam en ik antwoordde. Ze slaakte een zucht van opluchting, kwam naar boven en belde meteen een ambulance. Twee ambulanciers hielpen me de trap aflopen want ik was te zwak.’

‘Ofwel moet ik succesvol zijn, ofwel een lijk onder de grond’

Psychiatrie

‘De eerste dagen in het ziekenhuis herinner ik me vaag. De spoedarts vroeg me waarom ik een zelfmoordpoging had ondernomen. Ik vertelde hem dat ik gepest werd en hij vroeg me wie de pester was. Uiteindelijk bleek dat de pester de dochter was van een huisarts die hij kende. De spoedarts besloot de moeder van de pester te bellen: “Hier ligt een meisje op tafel dat zelfmoord probeerde te plegen door het gepest van jouw dochter.” De moeder van de pester gaf niet het verwachtte antwoord. Ze zei: “Dat moet de school maar oplossen.” Ik heb toen nog enkele dagen op de afdeling Intensieve Zorgen gelegen. Gelukkig was een levertransplantatie niet nodig, wat eerst wel werd verwacht.’

S. besefte naar haar opname dat de zorgen nog niet verdwenen waren en zocht verdere hulp. ‘Na mijn ontslag uit het ziekenhuis, ging ik vrijwillig naar de psychiatrie. Tijdens mijn verblijf daar, stuurde de pester me nog een sms’je: “Mag ik je binnen twee dagen komen bezoeken?” Ik antwoordde: “Liever niet.” Enkele leerkrachten kwamen me bezoeken en ik maakte hen toen duidelijk dat ik niet meer naar school kwam. Zij stelden voor om mijn laatste maanden school af te maken op een andere school, maar dat zag ik absoluut niet zitten. Ik had een vertrouwde omgeving nodig. Uiteindelijk kreeg ik thuisonderwijs.’

Flashbacks

‘Na het middelbaar besloot ik Orthopedagogie te studeren in Gent. Maar na een paar maanden gaf ik het op. Ik isoleerde me en had de hele tijd het gevoel dat niemand me graag had. Ondertussen heb ik vier opleidingen achter de rug, waarvan ik geen enkele afmaakte. Ik voelde me terug zoals vroeger: slecht en eenzaam. Ik kon het niet.’

‘Werken was het enige dat ik wou, maar zelfs dat ging niet. Ook op het werk voelde ik me het buitenbeentje en had ik het gevoel dat iedereen zich aan mij stoorde. Ik begon terug antidepressiva te nemen en sprak vaak met een psycholoog. Op dit moment volg ik dagtherapie in de psychiatrie in Grimbergen om aan mezelf te werken.’

Succesvol of dood

‘Ik vind dat de maatschappij en regering daar toch ergens een oplossing voor zou moeten vinden. €300 per maand extra zou het voor ons al een pak makkelijker maken en mij veel zorgen besparen. Eventueel met terugbetaling van zodra ik werk. Het is niet dat ik niet wil werken, anders zou ik niet zo intensief met die therapie bezig zijn.’

S. heeft nog een duidelijke boodschap die haar van het hart moet.‘Tot slot zou ik ook nog willen zeggen dat ik misselijk word van alle verhalen over pesten die in de media komen. Je hoort enkel verhalen van mensen die vroeger gepest werden en er nu zogezegd veel sterker van zijn geworden en immens succesvol zijn, of de triestige verhalen van mensen die gepest werden en zelfmoord pleegden. De verhalen van mensen zoals ik hoor je nooit. Mensen die niet sterker zijn geworden door het gepest maar heel erg veel moeite hebben om hun leven op het juiste spoor te krijgen. Die mensen krijgen nooit een stem en worden vergeten. Na alle verhalen die ik lees over pesten, voel ik me abnormaal. Want volgens die verhalen zou ik nu ofwel een succesvolle zakenvrouw met het ideale leven moeten zijn, ofwel een lijk onder de grond om het nu even cru te zeggen.’

Heb je te kampen met zelfmoordgedachten? Contacteer dan het gratis nummer 1813

Tekst: Shauny Verheulpen, foto’s: ©Pexels, ©Sint-Alexius