InternationalReportageTekstWereld

Tasty treasures: de Griekse keuken op de rooster

Voor sommigen klinkt het misschien raar, maar ik heb nog nooit Grieks gegeten. Oké, ik geef toe: feta heb ik wel al eens geproefd (waar ik allesbehalve goede herinneringen aan heb) en Griekse yoghurt is tegenwoordig zo een hype dat je het wel geproefd moet hebben. Maar traditionele Griekse keuken? Dat was tot voor kort nog onbekend terrein. 

Gek op buitenlandse gerechten, maar weet je niet waar je ze kan vinden? Of wil je gewoon eens uit je comfortzone stappen en iets helemaal anders proberen? In Tasty Treasures tovert 21BIS de wereld op jouw bord. Onze reporters gaan op zoek naar de beste internationale keukens. Dit doen zij niet alleen, maar met de hulp van mensen afkomstig van deze landen. Deze week proberen we Grieks.

Ik heb afgesproken met Lefteri Chapsis en zijn vriendin Anne-Sophie in ‘Taverne Athene’, in de volksmond ook wel bekend als ‘Taki’. Het restaurant ligt ergens diep verborgen tussen de Limburgse mijnen en straalt een zeer familiaal sfeertje uit. Lefteri blijkt de ideale persoon voor mijn eerste ervaring met de Griekse keuken. Je kan het misschien al van zijn naam afleiden, maar hij heeft ook effectief een groot deel van zijn leven in Griekenland gewoond en spreekt de taal vloeiend. Ik krijg dan ook voldoende informatie over alle gerechten en de daarbij horende ingewikkelde namen. Zijn favoriet Grieks gerecht? ‘Dat moet wel pastitsio zijn denk ik, een ovenschotel die iets wegheeft van een lasagne maar dan met penne en soms feta wordt gemaakt.’

De eerste kennismaking

Tijd voor het eerste gerecht: het voorgerecht. Na een lange tijd op de menukaart te kijken, lijken we het allemaal eens te zijn en gaan we voor de mezze. Een schotel met enkele typische Griekse gerechten zoals de welbekende tzatziki en feta.

Twee dingen waar ik wel nog nooit van gehoord heb zijn dolmadakia en tarama. Dat eerste zijn gevulde wijnbladeren (de donkere rolletjes op de foto) waar rijst in zit, soms ook vlees. Niet meteen één van mijn favorieten. Het heeft een nogal ‘plantachtige’ smaak en hier en daar proef ik ook munt. Tarama lijkt op het eerste zicht op aardbeienyoghurt door zijn roze kleur, maar de smaak kan hier niet verder vanaf liggen. Als ik het met één woord zou moeten beschrijven ga ik voor ‘kruidachtig’. Totaal niet zoet of zuur zoals ik verwacht had dus.

Voor de rest liggen er op de schotel nog enkele dingen zoals tomaten, komkommers, pepers en olijven wat niet per se iets nieuws is. Opvallend wel, is dat Lefteri zelf geen fan is van olijven. Doorgaans toch wel een bekende Griekse delicatesse. Mijn persoonlijke favoriet is de tzatziki, samen geserveerd met Turks brood vormt dit dé ideale combinatie.

Te veel is te veel

Na het toch wel speciale voorgerecht is het tijd voor de hoofdschotel. Iets waar Lefteri mij op voorhand voor waarschuwde is dat de Griekse cultuur een echte ‘eetcultuur’ is. Zo verregaand zelfs dat elk jaar na de vasten er steeds weer enkele ouderen sneuvelen door het enorme eetfestijn dat hierna gepland is. Ach ja, eten is nu eenmaal belangrijk hé.

We besluiten allemaal een verschillend gerecht te kiezen zodat ik zeker alles kan proeven. Lefteri gaat voor de mix van vlees, Anne-Sophie voor de mix van vis en ik kies moussaka. Het wordt duidelijk dat het raar is dat ik dit nog nooit at wanneer de ober vraagt: ‘Vanwaar kom je eigenlijk dat je dit nog nooit gegeten hebt, de maan ofzo?’. Op het eerste zicht lijkt het gerecht op een doorsnee lasagne en eerlijk gezegd ligt de smaak hier ook niet zo ver van, dit door de tomatensaus met kaas. Anders wel, is dat er geen pasta in zit maar vlees met aubergines en aardappelen. Later heb ik de overschot ook meegenomen naar huis omdat het gewoon zó lekker was en misschien ook een beetje omdat ik het gewoon echt niet op kreeg.

“Kom jij van de maan ofzo?”

Iets opmerkelijk is dat je bij elke maaltijd ook een bord orzo krijgt. Weer doet dit me denken aan een Italiaans gerecht (een terugkerend thema in deze reportage). Het lijkt op spaghetti bolognaise, maar wanneer ik er van proef ontdek ik dat het eigenlijk een soort dikke rijst is met tomatensaus.

Ik probeer enkele calamares van de visschotel, er liggen ook mosselen en scampi’s op het bord. Niets dat ik nog nooit gegeten heb dus, desondanks nog altijd lekker.

Hoewel ik aan het twijfelen was om Lefteri’s vleesschotel ook te nemen, ben ik blij dat ik dat niet gedaan heb. Dat voornamelijk door de grote portie. Het bord ligt overvol met een variatie aan vleessoorten. Hij laat ook mij van alles een beetje proeven. Het eerste wat ik voorgeschoteld krijg is een gehaktbal, ook wel bekend als keftedes, maar niet zomaar één. De Grieken zijn namelijk bekend voor de speciale kruiding van hun vlees. Het kan mij zeker bekoren, net zoals de souvlaki’s. Ook dit lijkt een doorsnee saté, maar dan met een gerookt smaakje. Vervolgens krijg ik ook nog een stukje lamsvlees en hierna geven we het alle drie op, onze magen zijn goed gevuld. Zeker geen leugen dus, die eetcultuur.

Zoete zonden

We zitten propvol, maar voor wat heeft iedereen altijd nog plaats? Juist ja, dessert. Om eerlijk te zijn kijk ik hier het meest naar uit. Er staan enorm veel desserten op de kaart, maar allemaal net iets te gewoontjes. We besluiten dan weer te gaan voor een bordje met verschillende Griekse desserten. Allemaal mierzoet en doorweekt met siroop. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van zoet. Maar dit? Misschien net iets té zoet. Het deed me ook meteen denken aan de Turkse keuken, waar zulke nagerechten talrijk aanwezig zijn.

Gastvrijheid is nog iets waar de Grieken vaak aan worden gelinkt. Dat is iets wat ik ook merk wanneer de ober ons nog iets van het huis aanbiedt. Omdat hij op de hoogte is van mijn eerste keer, brengt hij verschillende digestiefjes. We krijgen een glaasje kokos- en bananenlikeur én een shotje ouzo, een bekend Grieks drankje. De likeur valt bij ons in de smaak, de ouzo iets minder. Het smaakt naar drop, niet meteen een aangename smaak.

          

Heeft Grieks gescoord?

Als er iets is wat ik absoluut niet lust, dan is het fetakaas. Ik had dan ook het beeld dat veel gerechten in de Griekse keuken dit of gelijkaardige smaken zou bevatten. Hier heb ik me toch wel in vergist, er zijn namelijk zoveel verschillende smaken dat iedereen wel iets vindt wat hij of zij zal lusten. Als ik deze keuken met een andere zou moeten vergelijken dan denk ik dat ik voor de Turkse zou gaan, hier staat vlees en hartig eten ook op de voorgrond. Ook zijn sommige gerechten zoals olijven, tarama en Turks brood veelvoorkomend in beide keukens. Ik ben na dit restaurantbezoek in ieder geval volledig overtuigd van de Grieken en hun kookkunsten.

 

 

 

 

 

Foto’s & tekst: Julie Gabriëls