InterviewStoriesTekst

Tegen de stroom in: ’Ik heb geen nood aan huisje, tuintje en kinderen’

ReizenSilke op Belgische bodem in Sint-Niklaas

Silke (25) wil reizen en zich vooral niet settelen zo lang het kan. Dat maatschappelijk vooropgestelde leven zegt haar niets en ze vindt het ambetant dat ze zich zou moeten binden. Zelfs een gsm-abonnement hebben is lastig.

Mensen denken dat als je veel reist, je voor iets vlucht. Maar zo denkt Silke er niet over. Ze doet gewoon wat ze graag doet, rondreizen. Het gevoel dat ze ergens aan zou vastzitten is een enge gedachte. ‘Ik kan niet goed tegen het idee dat ik op één plaats moet blijven en dat er rekeningen beginnen komen’, vertelt Silke. Zelfs een gsm-abonnement hebben is momenteel al lastig en met elke rekening die daar bijkomt ben je meer afhankelijk van een plaats. En dat wil ze vermijden. ‘Ik wil geen verbindingen aan gaan, bijvoorbeeld ook geen vaste job. Ik kom hier graag terug.’

Het enige dat ze lastig vindt aan haar situatie, is dat kennissen in België haar er steeds aan herinneren dat zij anders is dan haar leeftijdsgenoten. Silke heeft van begin april tot september gewerkt en dat ‘normale’ leventje geleefd. Of toch wat mensen hier normaal zouden vinden. ‘Ik merkte na drie maanden dat ik stilletjes aan mezelf begon aan te passen. Je denkt: “oh, dit is toch echt gemakkelijk en leuk?” Ook de kindjes van mijn zus regelmatig zien is fijn. Ik begon mezelf te overtuigen en vroeg me af waarom ik niet hier zou blijven.’

Reizen is ook moeilijker, ze begon te denken dat ze nooit zekerheid zou hebben met het leven dat ze nu leidt. Ze vroeg zich af of al dat reizen haar gelukkiger maakte. ‘Dit komt door de mensen hier. Ze denken dat het niet mogelijk is om zo vrij te zijn en te reizen. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik dat geloof. Maar ik weet dat vanaf ik weer vertrek, al die twijfels weer weg zijn. Als ik terug onder de backpakkers ben, gaat het snel over dit thema en dan realiseer ik me snel: “godverdomme ja, dit is mogelijk.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Home is wherever your wifi connects automatically. Feels good to be back! #travel #mexico #cancun #onewayticket #travelhappiness

Een bericht gedeeld door Silke Rossaert (@silkerossaert) op

Locatievoorziening
Silke heeft nog nooit echt gewerkt op haar tochten maar is dat nu wel van plan. ‘Ik weet niet of ik tot volgend jaar kan overleven anders.’ Ze rekent ongeveer duizend euro per maand en probeert een standaardbedrag te sparen voor ze vertrekt. Als ze dat bedrag bereikt, is ze weg. Ze bespaart wel niet op eten en drinken. ‘Als ik ergens ben wil daar oprecht van genieten. Ik ga niet zeggen dat ik een gewoon pintje bestel in plaats van dat lekker pintje. Want dat is toch de volle 10 cent minder.’ Ze is van plan om deze keer San Francisco te bezoeken en om daar in een bar te werken. Maar dan zit ze met hetzelfde probleem. Want om een job te hebben moet je een vaste verblijfplaats hebben en dat wil ze niet.

Haar omgeving heeft het soms lastig met haar levensstijl. Ze zeggen het niet altijd maar ze weten dat Silke het niet fijn vindt als het ter sprake komt. ‘Vooral mijn ouders hé, die staan er niet om te springen dat ik zo lang en ver wegga’, zegt Silke. Maar ze zochten een oplossing voor beide partijen ‘Alé, in het begin stuurde ze elke dag maar ondertussen heb ik op mijn gsm gewoon mijn locatievoorzieningen aangezet zodat ze zien waar ik ben. En ze doen dat ook. Dan skypen we eens dan zeg ik ah ja gisteren ben ik in het park gaan lezen en dat zij dan zeggen: “ah ja, we hebben dat gezien hoor!” Dus ik denk wel dat ze het tot stalken toe doen maar anderzijds gun ik hen dat ook wel. ‘En als ik het echt mis, dan kom ik gewoon terug. Zo simpel is het’, lacht Silke.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Monkey see, monkey do #travel #seriousmonkeybusiness #Imtheoneinthemiddle #incaseyouwerewondering #fashionablemonkey #casuallyposing #lostinthejungle

Een bericht gedeeld door Silke Rossaert (@silkerossaert) op


Geen nieuws is goed nieuws
Volgens haar ouders laat ze te weinig weten maar Silke wilt niet continu met het thuisfront bezig zijn. ‘Uiteindelijk bellen we wel elke week. Nu is dat op dinsdag want dan zijn de kindjes van mijn zus bij mijn mama en dan belt ze als ze er zijn, dan zie ik hen ook. Het lijkt veel maar mijn mama belt elke dag met mijn zus en hoeveel mensen bellen niet dagelijks met hun ouders, al wonen ze achter hun hoek.’ Zelf is ze meer van het geen nieuws, goed nieuws principe. ‘Ik heb zelf ook vrienden die rondreizen. En ik mis hen ook maar ik zou ze nooit zeggen dat ze snel terug moeten komen. Ik hoop dat niet. Ik hoop dat ze lang blijven en er oprecht van genieten. Ik begrijp waarom dat mensen dat zeggen, omdat ze iemand missen maar eigenlijk zou je dat echt niet mogen zeggen.’

In het buitenland wonen is ook niet haar bedoeling. ‘Het is niet settelen in België dat mij afschrikt maar gewoon settelen in het algemeen. Ik heb geen nood aan huisje, tuintje en kinderen.’ Ze heeft een diploma Toegepaste Taalkunde en is blij dat ze pas is beginnen reizen na haar studies. Werk vinden is volgens haar geen probleem. ‘Uiteindelijk had ik snel mijn diploma. Ik behaalde op mijn 22ste mijn masterdiploma. Veel vrienden in het buitenland snappen niet dat je op die leeftijd al je master haalt. Ik kan ook overal beginnen werken als ik wil. Ik heb mijn talen hé. Dat is altijd een goede troef’, besluit Silke.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Per chi vola non c’è frontiera #travel #motorbike #whataview #sunset #powerranger #silketheexplorer #stillalive

Een bericht gedeeld door Silke Rossaert (@silkerossaert) op

Nog net geen dertig
Vooral wanneer mensen –  met een vooroordeel in de ondertoon – vragen wat ze nu gaat doen met haar leven krijgt Silke de kriebels, maar dient hen van gepast antwoord. ‘Als ik over geluk begin dan beseffen velen dat ik gelijk heb. Ik ben gelukkig. Hoeveel mensen kunnen dat zeggen? Het heeft tijd nodig om bij mensen door te dringen. Zoals bij mijn ouders en grootouders, die beseffen nu pas dat ik er gelukkig van word. En ik help om hun open te doen dat er meer mogelijk is dan gewoon de maatschappij volgen. Meestal kan ik mensen zo redelijk snel de mond snoeren.’

Dertig is in Silke haar hoofd het moment waarop ze stilletjes aan verantwoordelijk moet beginnen denken. Ze hoopt dan nog vrij te zijn en te doen wat ze graag doet. Reizen. ‘Ik wil wel iets nuttiger doen dan gewoon backpakken’, zegt Silke. ‘Ik vind dat ik nu te weinig doe voor de lokale bevolking. Ik wil meer doen dan enkel mijn geld uit geven en de lokale economie te helpen.’ Ze heeft ook al enkele keren vrijwilligerswerk gedaan en wil graag in de toekomst diezelfde vrijheid behouden maar met meer invulling. Iets waarmee ze zichzelf net kan onderhouden. Meer doen dan enkel rondreizen en dingen bezoeken want binnen vijf jaar wordt ze dertig. ‘Laat ons zeggen dat ik binnen 5 jaar nog net negentwintig ben’, knipoogt Silke.

Tekst en foto: ©Arkle Clarke