LokaalMechelen

VAN HOGESCHOOL NAAR HORECA (1): NIET OM DE KNIKKERS, MAAR OM HET SPEL

Foto: PexelsFoto: Pexels

Het kiezen van een studierichting is niet altijd makkelijk, maar wat je achteraf met je diploma doet is nog een ander verhaal. Daar sta je dan, pas afgestudeerd en klaar om de wijde wereld in te trekken, op zoek naar een droomjob. En soms loopt dat pad misschien niet zoals je had gedacht. Wij trokken het centrum van Mechelen in dat sinds vorig jaar drie nieuwe horecazaken kent die opgericht zijn door voormalige Thomas More-studenten. Stof genoeg voor een drieluik: zijn studenten journalistiek stiekem voorbestemd om in de horeca te stappen? 

Foto: Den Troef
Foto: Den Troef, Anouk met klanten

Beginnen doen we met het spellencafé Den Troef. In 2016 studeerde Anouk Haleyt (23 jaar) af aan onze hogeschool. Een liefde voor Nederlands in het middelbaar, veel lezen en zelf schrijven, bloeide uit tot de keuze van Journalistiek te studeren in het hoger onderwijs. Op haar schoolcarrière en de richting zelf, heeft Anouk niets aan te merken. ‘Het was echt een super toffe richting. Ik heb me er hard geamuseerd en enorm bijgeleerd natuurlijk,’ zegt ze,’ ik heb er veel over mezelf ontdekt, bijvoorbeeld dat ik graag sociale zaken aankaart. Daar heb ik me dan toen vooral in gespecialiseerd.’

Maar een job in de journalistieke sector zat er niet in. Dat was niet makkelijk te vinden volgens Anouk: ‘Mijn soort journalistiek is niet het actuele. Bij mij gaat dat meer over reportages maken, mensen interviewen en daar een verhaal rond maken.’ Al is een secundair diploma zeker mooi meegenomen volgens haar. Haar eerste stapjes in de horeca had ze echter al op jonge leeftijd gezet. Tijdens haar jeugdjaren werkte ze in de cafetaria van sporthal de IHAM, om een centje bij te verdienen. Toen ze afstudeerde werd ze vast aangenomen en leek ze gelanceerd. ‘Ik zat in de horeca. Niet echt wat ik verwacht had, maar ja.’

Eigen baas op 23
Ze is geen feestbeest, de gezelligheid van een café trekt Anouk meer aan. ‘Het is begonnen op het moment dat ik mocht uitgaan op mijn 14 of 15 jaar. Elke avond is anders als je op café gaat, en dat zie ik nu ook tijdens mijn job’ zegt ze. Maar om op een dag haar eigen zaak te hebben, dat had Anouk nooit gedacht. ‘Ik heb dat lang niet durven dromen. Ik ben 23 jaar en ik heb al een jaar mijn eigen zaak, daar ben ik wel fier op. Ik had me dat zelfs nooit zien doen, ik zag me achter een bureau zitten van nine-to-five om dan naar huis te gaan om de huisvrouw te spelen,’ vertelt ze.

‘Moest ik nu nog altijd journalist zijn, dan zou ik de meest échte verhalen willen schrijven omdat ik hoor wat de echte problemen zijn’

Interesse in horeca was er altijd, maar deze groeide samen met haar liefde voor journalistiek. En de link was er wel, zo onlogisch was het niet voor Anouk. Ze praat graag met mensen en heeft die journalistieke speurneus die altijd op zoek is naar een verhaal. ‘Ik besef dat ik anders met mensen om ga sinds ik journalistiek studeerde. Ik ben een grammatica-nazi, dus als mensen taalfouten maken, dan heb ik de drang op deze direct te verbeteren’ zegt ze, ‘Ik merk ook dat ik veel meer interesse toon in mensen. Ik ben benieuwd naar wat ze meemaken en stel ook veel vragen. En soms vragen ze me of ik hun verhaal opschrijf of dat ik ze stiekem opneem (lacht), omdat ik dan plots dieper in ga op een onderwerp dan nodig is.’

Geplaatst door Den Troef op Donderdag 31 mei 2018

 

Puzzelshoppen
Het verhaal van ‘Den Troef’ vindt zijn oorsprong in een ander café Komisfeu in Mechelen, waar Anouk bevriend geraakte met de twee mensen achter de toog: Johannes en Elske. Samen kregen ze het idee om zelf een zaak te starten en van ‘t een komt ‘t ander. Een concept was niet ver te zoeken: een spelletjescafé ontbrak toen in Mechelen. Anouk vertelt hoe ze samen op café gingen om Jungle Speed te spelen of te kaarten.

‘We willen niet het zoveelste café zijn. We streven natuurlijk naar gezelligheid, maar we willen dat mensen zich amuseren’

 ‘Het is echt absurd hoeveel spelletjes we speelden en hoe hard we ons amuseerden’, zegt Anouk, terwijl ze genietend terugdenkt aan die tijden. Nu heeft ze een eigen café, boordevol spelletjes, waar ze geniet van mensen die spelen en zich vermaken. Het concept is ondertussen uitgegroeid tot een obsessie en elk spel is welkom. ‘We kopen regelmatig spelen om onze collectie aan te vullen, en anders krijgen we er van mensen. Zo groeit onze collectie en komt het café meer en meer in thema’, zegt ze. Ondertussen hebben ze hun eerste kaarsje uitgeblazen, proficiat Anouk, Johannes en Elske!

Foto: Den Troef
Foto: Den Troef

Het is misschien geen job in de journalistiek, zoals Anouk ooit gehoopt had. Maar elke dag die ze doorbrengt in haar café, is eentje die ze gelukkig en voldaan kan beëindigen als ze de deur achter zich sluit. Het is geen nine-to-five, ze weet niet wanneer ze ’s avonds in de laatste klant gaat vertrekken of wanneer ze eindelijk in de zetel kan ploffen. Maar wat ze wel weet is dat ze hier gelukkig is en dat ze haar plekje heeft gevonden. Of het een forever thing is, zal de tijd uitwijzen. Ooit moet er ook tijd en plaats gemaakt worden voor een gezin en dan kan een café uitbaten te veel van het goede zijn, een oplossing is dan personeel aannemen.

In de nabije toekomst zijn er geen al te grote plannen voorzien. Den Troef heeft er net een verbouwing op zitten en na de heropening willen ze even uitblazen. Al heeft Anouk een andere kriebel waar ze niet van af raakt. Schrijven zit in haar bloed en de droom om een boek te schrijven hangt al een tijdje in haar achterhoofd. Wij zijn alvast benieuwd!

Tekst: Yente Paesmans, uitgelichte foto: Pexels