RecensieStoriesTekst

Zout in de wonde kan wonderen doen

Ashe Vernons tweede editie van poëziebundel Wrong Side of a Fistfight biedt een eerlijke blik op depressie, rouw, liefde en verdriet.

Heb je ooit al een bloeduitstorting gehad waar je niet kon afblijven? Hoewel het pijn doet, voelt het fijn om op de blauwe plek te duwen. Zo voelt de tweede editie van Wrong Side of a Fistfight van de genderqueer poëet Ashe Vernon (23, voornaamwoorden hun/hen/hun). Soms doet het lezen pijn, maar verdomme, probéér je ogen maar eens van dit meesterwerk los te maken.

Pijn en pleister

Wrong Side of a Fistfight is tegelijkertijd een open wonde en een genezingsproces. In vier delen vertelt Vernon over seksualiteit, gender en niet goed weten in welk hokje je thuishoort. Over rouwen om een vader waarmee je nooit een goede relatie had. Over depressie, over liefde en verdriet. Maar vooral over hoe je dat alles in godsnaam kan overleven.

De vier hoofdstukken beginnen met een korte woordverklaring. Zo weten we wat de gedichten die volgen voor Ashe zelf betekenen. Bruised knuckles gaat over het vechten tegen dingen die je zou moeten – maar niet kan – omarmen. In Confession booth lees je verontschuldigingen die te laat komen. Self-made mythology gaat over leugens die je jezelf vertelt om je door moeilijke momenten te slaan en Sugar water is Vernons zachtste kant.

Ashes werk

De Texaanse Ashe Vernon publiceert al jaren gedichten op latenightcornerstore.com en is geregeld te gast op poetry slams. In 2014 kwam hun eerste poëziebundel Belly of the Beast uit, gevolgd door Wrong Side of a Fistfight, dat in 2015 verscheen en genomineerd werd voor een Pushcartprijs. In 2016 volgde Boatman en dit jaar was er Before the First Kiss, een samenwerking met poëet Trista Mateer. Enkele maanden geleden kwam ook de tweede editie van Wrong Side of a Fistfight uit, met herwerkte en nieuwe gedichten.

Hoewel Vernon altijd een mooie manier lijkt te vinden om dingen te verwoorden, is er geen plaats voor eufemismen. In hun gedichten durft hun bikkelhard te zijn voor zichzelf. Dat doet hun bijvoorbeeld in het gedicht ‘Rewind’ waarin Vernon jongere versies van zichzelf toespreekt:

“Dear 17, You took it too far – turned lonely into solitary confinement and apathy into a pissing contest. But the betrayals don’t hurt anymore so, hey, you did it. You let the ones who hurt you go. You let everything go.”

Dit gedicht voerde hun ook op tijdens een evenement van Write About Now (WAN-poetry). Wanneer Ashe spreekt, is de zaal stil – enkele instemmende kreten buiten beschouwing gelaten. En ook wanneer je hun poëzie leest, kan je niet anders dan je adem inhouden.

Lezen en genezen

De gedichten in deze bundel lezen als een trein. En dat is meteen ook hoe hard ze soms aankomen. Welk verhaal Vernon ook vertelt, als lezer zit je erin. Hoewel onderwerpen als depressie, rouw en het worstelen met je gender en seksualiteit (gelukkig) niet helemaal universeel zijn, zijn de onderliggende gevoelens van eenzaamheid, verwarring en verdriet dat wel. En die voel je met Vernon mee. Voor je denkt dat dit een bundel van pijn is, dat is het niet. Dit boek gaat over genezen. Over leren zacht te zijn en te vertrouwen in anderen en jezelf.

Hoe Vernon de Griekse mythologie in hun verhalen verwerkt zonder terug te vallen op de eeuwenoude clichés, is op z’n minst bewonderenswaardig te noemen. Icarus, Persephone en Dyonisus passeren allemaal de revue en krijgen een nieuw gezicht en een nieuw verhaal. Vernon draait mythologie naar hun hand zonder zichzelf een schepper te wanen.

Wrong Side of a Fistfight biedt een eerlijke, ruwe kijk op depressie, rouw en identiteit(scrisissen). Zonder te romantiseren. Tegelijkertijd toont het een mogelijkheid tot liefde, zachtheid en (zelf)vertouwen. Tot genezen.

Tekst: Charlotte Wollaert, foto: Charlotte Wollaert